Sunday, August 1, 2010

អត្តសញ្ញាណជាតិខែ្មរ

អត្តសញ្ញាណជាតិគឺជាគ្រឿងសំគាល់ពិសេសរបស់ជាតិនីមួយៗ។គេអាចហៅម្យ៉ាងទៀតថា
ជាគ្រឿងសំគាល់ពិសេសរបស់មនុស្សរស់នៅដែលរួមមាន ភាសា វប្បធម៌ មួយដូចគ្នារស់នៅ លើទឹកដីជាមួយគ្នាមានអតីតកាល មនោសញ្ចេតនា ឆន្ទះ បង្កើតមានអត្តចរិតដូចគ្នា។
អត្តសញ្ញាណជាតិខ្មែររួមមាន

* និមិត្តរូបជាតិ ទង់ជាតិ ភេ្លងជាតិ ចំរៀងជាតិ ព្រះសង្ហា

* រូបិយប័ណ្ណខ្មែរ​ ប្រាក់រៀល

* កម្មះមនុស្ស ទីកន្លែង ភូមិ ស្រុក

* ភាសាខ្មែរ មានអត្តបទផ្សេងៗគ្មានសំលេងលើកដាក់ដែលនាំអោយប្តូរន័យ

* សុជីវធម៌ខែ្មរ ការសំពះ អង្គុយបត់ជើង​​​​​​​​​​​​​​​​​ ការដោះមក...
Continue Reading...

Saturday, July 31, 2010

រឿងទុំទាវ៥

វគ្គទី៥
ម្ដាយ- ទាវមកដល់ហើយកូនអើយស្ដាប់ ម្ដាយនឹងសាស័ព្ទបទបរិយាយ
ធម្មតាកូនកើតមានរូបកាយ ល្អល្អះឆើតឆាយចាយសំដី។
ឮឈ្មោះចំពោះដល់មហាក្សត្រ យកទៅថ្វាយថ្វាត់ទ្រង់ប្រណី
ប្រែឱ្យម៉ឺនឯកឥតមានអ្វី ក្រីក្រធនធានគ្មានស៊ីណោះ។
ទាវ- ឱ្យអ្នកព្រះមេមានគុណឆ្ងាយ ម្ដេចប្រែកែក្លាយឃ្លាតធម៌អាថ៌
បើម៉ែកែឱ្យកូនមានប្ដី ទុំហ្នឹងដូចក្ដីស្និទ្ធស្នេហា
នេះកូនក៏ព្រមល្មមស្នេហា ផ្ទប់ផ្ទាល់រក្សាគ្នាតទៅ។
បើម៉ែមិនមានមេត្តា ឱ្យខ្ញុំព្រមការម៉ឺនងួននៅ
សមក្ស័យជីវិតត្បិតមិនត្រូវ អង្វរម៉ែឪសូមប្រកែក
ម្ដាយ- មេចោររឹងដូចដែក អញចាប់មាត់ហែកបែកឥឡូវ
អញប្រាប់ឱ្យមានបានថ្កុំថ្កើង ហ៊ានហួសចចើងស្ដូគ្មានត្រូវ
ស្រលាញ់អាទុំគ្មានម៉ែឪ គ្មានគិតអាស្រូវភាសខ្មាសគេ។
ដោយ ឃើញថាម្ដាយខឹងទាវខ្លាំងទាវក៏មិនហ៊ានតមាត់តទៅទៀត នាងសុខចិត្តអង្វរម្ដាយកុំឱ្យបំបែកបំបាក់នាងចេញពីទុំអី។ បន្ទាប់ពីបានជេរស្ដីទាវរួចហើយម្ដាយទាវក៏ធ្វើដំណើរទៅផ្ទះលោក ចៅហ្វាយស្រុកដើម្បីជម្រាបគាត់អញ្ជើញនិងរៀបចំពិធីមង្គលផង។
យើង ឈប់ស្លេះត្រឹមនេះមិននិយាយ សូមនិយាយពីទាវវិញម្ដងពេលនេះនាងត្រូវបានម្ដាយបង្ខាំងឱ្យនៅក្នុង បន្ទប់មិនឱ្យចេញដើរទៅណាសោះ នាងកើតទុក្ខយ៉ាងខ្លាំងបាយមិនបាន ទឹកមិនបាន នាងគិតថា៖ “ ឱ្យខ្ញុំអើយ! មិនដឹងចិត្តម្ដាយដល់ប៉ុណ្ណឹងសោះ បោកបញ្ឆោតកូនថាឈឺយកកូនមករៀបការទៅវិញ នេះបើខ្ញុំត្រូវបែកពីទុំនោះ ខ្ញុំនឹងស៊ូក្ស័យវិញប្រសើរជាង។ ទាវនឹកកើតទុក្ខសម្រក់ទឹកភ្នែកបណ្ដើរសរសេរសំបុត្របណ្ដើរសរសេរចប់ ទាវបិទនឹងថ្លាថ្មាត់យ៉ាងស្អាតហើយដាក់បារីខ្ចប់នឹងផាហ៊ុម រួចស្រេចហើយទាវក៏បានចាត់បម្រើដែលទុក្ខចិត្តបំផុតឱ្យស្រូតដំណើរ ទៅរកទុំកុំបីអែអង់ឡើយ។ អ្នកបម្រើទទួលបានសំបុត្រពីទាវ ហើយក៏ម្នីម្នារកពឹងគេចម្លងទូកទៅត្រើយម្ខាងហើយធ្វើដំណើរថ្មើរជើង គេខំដើរទាំងយប់ទាំងថ្ងៃមិនហ៊ានឈប់សម្រាករហូតដល់គោលដៅ គេបានស៊ើបសួររកផ្ទះទុំ។ គ្រាន់តែទុំបានជួបអ្នកមកពីស្រុកនោះភ្លាម ទុំក៏បានសួរដំណឹងពីទាំវ អ្នកបម្រើមិនបានឆ្លើយសំណួរទុំទេគេគ្រាន់តែហ៊ុចផាហ៊ុមនិងសំបុត្រ ឱ្យទុំ អានសំបុត្រចប់ទុំហាក់ស្រយុតស្រយង់អស់អង្គប្រាណគេមិនស្មានដល់ថា ម្ដាយទាវមានចិត្តអប្រិយដល់ម្លឹងសោះទុំនឹកថា៖
- ឱ កន្លែងគេង អាហារផ្លែឈើ ធ្លាប់ញ៉ាំរួមគ្នាពេលនេះត្រូវខ្វះម្នាក់ហើយ ទាវអើយបងគិតថាប្អូនទៅមើលម្ដាយឈឺតែបែរជាត្រូវម្ដាយបង្ខំឱ្យ រៀបការនឹងម៉ឺនងួនទៅវិញ នេះទាវស្មោះត្រង់នឹងបងចាត់បម្រើមកឱ្យដំណឹងបងឱ្យទៅឆាប់កុំ បង្អង់ ទាវអើយបើប្អូនបានទៅម៉ឺនងួនមែននោះបងពិតជាស៊ូស្លាប់តស៊ូនឹងគេ ដើម្បីប្អូនហើយ ទោះបីជាត្រូវស្លាប់ក្រោមអំណាចគេក៏ដោយចុះ។ ពេញមួយយប់ទុំដេកមិនលក់ប្រែប្រួលចុះឡើងៗនឹកឃើញតែទាវនៅនឹងមុខ។
ព្រឹក ឡើងព្រះអាទិត្យបញ្ចេញរស្មីយ៉ាងក្រហមរន្ទាល ទុំរៀបចំឥវ៉ាន់រួចហើយក៏ចេញមកក្រៅទទួលពេលនោះព្រះរាជាទ្រង់យាង ចេញមកក្រៅដោយមានអាមាត្រ ភីលៀង ស្រីស្នំមកជាមួយផង ឃើញព្រះអង្គភ្លាមទុំគ្មាននឹកខ្លាចអ្វីទាំងអស់ក៏ស្ទុះទៅវឹង ហើយក៏ក្រាបសំពះព្រះអង្គនិងទូលពីដំណើររឿងទាវទាំងអស់ដល់ព្រះអង្គ ថា៖
- សូម ព្រះអង្គមេត្តាប្រោសដល់ទូលបង្គំជាខ្ញុំទាំងពីរ ត្បិតម្ដាយទាវបានត្រូវរ៉ូវនឹងលោកអរជូនចៅហ្វាយស្រុកដាក់សំបុត្រមក ថាឈឺខ្លាំង ប៉ុន្តែឥឡូវទាវត្រូវចាប់ទុកចាប់ឱ្យរៀបកាជាមួយម៉ឺនងួនហើយសូម ព្រះអង្គមេត្តាព្រះអង្គចេញព្រះរាជឱង្ការពេលនេះផង បើពុំនោះទេនឹងហួសពេលហើយ។
ព្រះរាជា ទ្រង់សណ្ដាប់រឿងរ៉ាវរបស់ទុំហើយទ្រង់ខ្ញាល់យ៉ាងខ្លាំង ព្រះអង្គមានបន្ទូលដោយពិរោធថា៖ ”យើសអាចោរអរជូនខ្លួនប្រៀបដូចពងមាន់ដែលចង់ជល់នឹងថ្មទោសវាសមតែ ស្ងោរទេ… “។ ព្រះអង្គទ្រង់ចាត់ហៅអស់ចៅក្រមកុង្សីយ៍ សេនាបតី នាម៉ឺន អាមាត្រ មកប្រជុំសាលក្រមភ្លាម ព្រះអង្គទ្រង់ឱ្យចាត់ចែងតាមសេចក្ដីបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គថា៖
“ទាវ នេះយើងបានផ្សំផ្គុំឱ្យម៉ឺនឯកហើយជាស្រេច ត្បិតទាវនេះជាសង្សាររបស់គេពិត...។ ទ្រង់មានបន្ទូលផ្ដាំទុំបន្ថែមថា៖ ”បើសិន មិនបានសម្រេចដូចចិត្តទេ ចូរប្រញាប់មកវិញភ្លាម...។ នាម៉ឺន មន្ត្រី កុង្សីយ៍ បានចាត់ចែងរៀបចំជាសំបុត្រដោយមានត្រាពីព្រះអង្គហើយទុំបានពឹង ពេជ្រនឹងចែវទូកឱ្យជូនទៅ ពួកគេខំប្រឹងចែវទាំងយប់ទាំងថ្ងៃដោយមិនហ៊ានឈប់ព្រោះខ្លាចទៅមិន ទាន់ពេល ទុំអង្គុយក្នុងទូកម្ដងសម្លឹងមើលដើមឈើ ម្ដងរាប់ភូមិស្រុក ម្ដងមើលមច្ឆាហែលប្រដេញគ្នាក្នុងទឹក ប៉ុន្តែក្នុងចិត្តទុំសែនក្ដៅអួលណែនរកថ្លែងមិនបាន ទុំនឹកក្នុងចិត្តថា៖ “ឱ ទាវបងអើយ!តើប្អូនបានទៅគេហើយទេដឹង?ថ្ងៃស្អែកនេះបងនឹងឡើងដល់ទី ត្បូងឃ្មុំហើយ បងបារម្ភណាស់ក្រែងថាលោកអរជូនគេគុំគួនបង ហើយចាប់បងយកទៅសម្លាប់ទេដឹង...។
យើង ទុកទុំត្រឹមនេះសិនមិននិយាយបន្ត សូមងាកមើលទាវវិញម្ដងនាងកើតទុក្ខរង់ចាំដំណឹងទុំរៀងរាល់ថ្ងៃ នាងគិតថា៖ “ឱ បងទុំអើយ តើបងមកហើយឬនៅ ប្អូននៅចាំបងគ្រប់វេលាឬមួយយើងត្រូវព្រាត់ប្រាសគ្នាត្រឹមនេះហើយ តើព្រាត់រស់ឬក្ស័យគ្មាននារណាម្នាក់ប្រាប់ពីដំណឹងបងឱ្យប្អូន បានដឹងថាតើត្រូវយូរឬឆាប់ប៉ុណ្ណា រំពឹងម្ដាយគឺគាត់កំចាយកូនហើយគាត់អាងថាគេមានកិត្តិយសមានទ្រព្យ ធនធានបងអើយបងក្រខ្សត់មិនមានអ្វីម្ល៉េះសមបងមិនហ៊ានមកតតាំងនឹង គេទេ។ ទាវនឹកគិតសព្វគ្រប់ទុក្ខកាន់តែទ្វេឡើង មួយថ្ងៃៗនាងបន់ឱ្យទុំឆាប់មកដល់ប៉ុណ្ណោះ។ សូមងាកមកមើលម្ដាយទាវវិញម្ដងគាត់នៅមិនសុខក្នុងចិត្តបារម្ភ ខ្លាចក្រែងទុំមកដល់ ដូច្នោះហើយក៏ប្រញាប់ប្រញាល់ទៅផ្ទះចៅហ្វាយស្រុកអរជូនដើម្បីសុំឱ្យលោក រៀបចំសង់រោង ខ្លះឱ្យទៅរកអាចារ្យមើលពេលា នឹងអាចារ្យខ្ញែរធ្វើធ្មេញនិងចាត់ខ្លះទៀតឱ្យទៅអញ្ជើញព្រៀងលាន សន្ដានដែលនៅឆ្ងាយ ត្បិតពេលនេះជាពេលរៀបការកូនងួននិងទាវហើយ មើលចុះទាំងបម្រើនិងញាតិសន្ដានឥតមានហ៊ានខកឡើយ ម្នាក់ៗរត់ប្រញាប់ប្រញាល់ធ្វើការរៀងៗខ្លួនព្រោះខ្លាចមិនទាន់។ ឈប់ស្លេះរឿងការត្រឹមនេះសិនយើងងាកមើលទុំវិញម្ដង ពេលដែលទូកជិតចូលដល់កំពង់ហើយនោះទុំបានប្រាប់ពេជ្រថា៖
- ប្អូន អើយបងឮសូរដូចសំឡេងភ្លេងការ នេះច្បាស់ជាករងួននិងទាវហើយពេជ្រអើយបងសែនរន្ធត់អ្វីម្ល៉េះទេ មិនគួរណាទាវដាច់ចិត្តចោលបងយ៉ាងនេះ ថ្ងៃស្អែកនេះពេជ្រអើយម្ល៉េះសមបងអន្តរាយបង់រូបកាយនឹងទាវហើយ ប្អូនយកបង្វេចមកបងប្រថុយតាមកម្មបងទៅចុះ។
ទូក ចូលចតដល់កំពង់ ទុំយកបង្វេចមកស្រាយបណ្ដើរទឹកភ្នែកហូរសស្រាក់បណ្ដើរ គេស្រែកយំយកដៃគក់ទ្រូងខ្លាំងៗ ឃើញដូច្នោះពេជ្រក៏ឃាត់៖
- បងកុំធ្វើដូច្នេះថ្វី ងហើយស្លៀកពាក់ឱ្យឆាប់ទៅកុំនៅអែអង់ក្រែងមិនទាន់ណាបង់។
ស្ដាប់ ពេជ្រហើយទុំក៏ចាប់ផ្ដើមស្លៀកហូលដែលមានជរ៣ជាន់ពាក់អាវបៃតង និងជួតក្បាលនឹងផហ៊ុមសូត្រខ្មៅដែលព្រះអង្គប្រទានឱ្យ ហើយគេក៏យកចិញ្ចៀនត្បូងសូរ្យកាន្តដែលទើបទិញថ្វីនោះយកមកពាក់ ម្រាមដៃ។ ចំណែកពេជ្រក៏រៀបចំខ្លួនដែរ គេពាក់អាវពណ៌ស្វាយនិងកាន់ប៉ីនៅនឹងដៃទាំងពីរនាក់ដើរកាត់ចេញ ទៅរកផ្ទះទាវ។ ទុំនិងពេជ្រនាំគ្នាដើរកាត់ព្រៃបន្តិចក៏បានមកដល់ផ្ទះទាវថ្ងៃនោះ ជាថ្ងៃស៊ីកំណត់ ពួកក្រុមចាត់ចែងពិធីការស៊ីផឹក ស្រវឹងដួលដេកននៀលពេញដី ទុំនិងពេជ្របានបន្លំខ្លួនចូលរួមនឹងគេដែរដោយគ្មានខ្លាចញញើតអ្វី បន្តិចសោះពួកគេបានឡើងទៅលើទៅជម្រាបសួរចាស់ទុំនៅទីនោះ ចំណែកចាស់ៗដែលជាញាតិសន្ដានបានទទួលរាក់ទាក់ហើយឱ្យចូលរួមស៊ីផឹកនឹងគេ ដែរ។ គ្រាន់តែបានត្រូវស្រាខ្លាំងចូលពោះបន្តិចទុំដំឡើងសំឡេងស្រែកច្រៀង ថា៖
- ទុំថាឱទាវស្រស់នួនល្អង នួនល្អហ្មត់ហ្មងដូចចរណៃ
បងមកដល់យូរគួរអាល័យ ទាវថ្លៃលាក់ខ្លួនពួនដល់ណា។
ទាវឆ្លើយថាឆាប់ម្ដេចថ្លៃអាយ ប្អូននេះខ្វល់ខ្វាយខ្លាំងខ្លោចផ្សា
ប្អូនមូរបារីចំណីស្លា ប្អូនចេញដងស្រាពិសាលេង។
មាត់ ចេះឆ្លើយសាសងបណ្ដើរជើងចេះតែដើរចេញមកបណ្ដើរ ទាវមកឈរទន្ទឹមនឹងទុំទាវឃើញទុំគេក៏យំយ៉ាងខ្លាំងនាងរៀបរាប់ ដំណើររឿងសព្វគ្រប់ប្រាប់ដល់ទុំ ចំណែកទុំក៏អាណិតទាវយ៉ាងខ្លាំងរួចក៏និយាយថា”ប្អូន ខិតមកជិតបងបន្តិចមកបងសូមបីត្រកងប្អូនឱ្យអស់ចិន្ដាបំណាច់នឹង ស្រីមករៀបការថ្មី។ ទាវមិនបានប្រកែកនឹងសំដីទុំទេ ព្រោះនាងគិតថាទុំជាប្ដីរបស់នាងបន្ទាប់មកនាងហុចបារី ស្លាម្លូ និងដងស្រាឱ្យទុំផឹករហូតទាល់តែស្រវឹងដេកនៅទីនោះហើយនាងក៏ ចូលទៅក្នុងទាំងក្ដុកក្ដួលក្នុងចិត្ត។ ម្ដាយទាវឃើញដូច្នោះមានចិត្តក្រេវក្រោធយ៉ាងខ្លាំងរហូតដល់មោហ៍ បាំងបិទភ្លេចអស់ធម៌អាថ៌ គាត់ប្រាប់លោកអរជូនថា”ឆាប់ ចាត់ឱ្យគេទៅអូសអាទុំទម្លាក់ពីលើផ្ទះមក ហើយយកវាទៅសម្លាប់ចោលទៅបើទុកនៅនាំអាស្រូវកេរ្តិ៍មិនខាន។ ចៅហ្វាយស្រុកអរជូនឮម្ដាយទាវថាដូច្នោះក៏ចាត់បម្រើឱ្យទៅអូសទុំ ទម្លាក់ចុះមក ចំណែកម៉ឺនងួនកន្ត្រាក់បានដាវស្ទុះចូលទៅចាក់ទុំដោយគ្មានត្រា ប្រណីឬជំនុំជំរះក្ដីអ្វីឡើយ រួចហើយគេក៏ចាប់ទុំចងនិងផ្ដៅហើយក៏វាយដំច្រំធាក់បន្ថែមទៀត។ ទាវនៅខាងក្នុងឮគេថាវាយដូច្នោះនាងក៏ស្ទុះចេញឃើញគេវាយដំទុំ ដោយមានឈាមហូរជោកខ្លួននាងស្ទុះចូលទៅហើយអង្វរគេកុំឱ្យយកផ្ដៅចង ទុំនិងខ្សែយ៉ាងតឹង។ ទុំឃើញទាវមកក៏ស្រវ៉េស្រវ៉ារកទាវ ហើយនិយាយថា “ទាវ អើយថ្ងៃនេះបងមុខជាលាប្អូនក្ស័យហើយ មើលចុះគេចាក់ គេវាយបងឈាមហូរកកស្ទះពេញអស់ខ្លួន ប្អូនអើយប្អូននៅឱ្យបានសុខចុះនេះមកពីម្ដាយកំចាយកូនឱ្យស្លាប់បង់ សូន្រមិនមានឈ្មោះ។ ចប់វាចារហើយពួកគេក៏រោមទុំអូសចេញទៅគួរឱ្យអាសូរដល់ទុំជាពន់ពេក ណាឈាមហូរសោះអស់ពីខ្លួនណាស្រេកទឹក គេយំខ្សឹកខ្សួលដួលចុះ គេលើកដៃប្រណម្យបង្គំព្រះរតនត្រៃហើយថា”ម្ចាស់អើយបើខ្ញុំនឹងមរណាសូមម្ចាស់ជួយជាបន្ទាយដែកផាត់ទាត់ទោសទុក្ខសុខដោយឡែកសូមចែកចាកបានឋានសួគ៌ា។ ពួកគេបណ្ដើរទុំបានជិតដល់ដើមពោធិជើងខាលមានខ្លះក៏មានចិត្តបុណ្យប្រាប់ថាឱ្យខំភាវនាធម៌យកព្រះធម្មាវេលាហ្នឹងទៅ…លុះ ទៅដល់ពោធិជើងខាលទុំក៏ដួលចុះព្រូស ផុតរលត់សង្ខាក្នុងពេលនោះទៅ។ អនិច្ចារូបទុំពេលនេះប្រៀបបានដូចដំបូកដេកស្ដូកស្ដឹងលែងដឹងអ្វី ទាំងអស់ អ្នកដែលធ្លាប់ស្រលាញ់រាប់អានទុំ ខ្លះគេនិយាយថា៖”ទុំស្លាប់ព្រោះតែស្រី។
និយាយ ពីពួកដែលនាំទុំទៅនោះបានត្រលប់មកដល់វិញហើយក៏បានជជែកគ្នាពី រឿងទុំ ជួនជាពេលនោះនោជាភីលៀងស្ដាប់ឮហើយក៏ទៅរកទាវ។ យប់កាន់តែជ្រៅណាស់ទៅហើយទាវដេកកើតទុក្ខម្នាក់ឯងរកថ្លែងមិនបាន ពេលនោះនោក៏ខ្សឹបប្រាប់ទាវថា”បងឮគេខ្សឹបគ្នាថាគេចាប់ទុំទៅសម្លាប់បាត់ហើយ”ឮនោនិយាយភ្លាមទាវក៏ស្ទុះឡើងទួញយំហើយរៀបរាប់ថា៖
- ឱ ប្រុសថ្លៃប្អូនអើយ!ពេលនេះទៅហើយសមប្អូនលែងបានយល់មុខបងជារៀងរហូត ហើយប្អូនស្ដាយអើយសែនស្ដាយមិនគួរឡើយប្រុសថ្លៃមកផុងខ្លួនដល់ ក្ស័យយ៉ាងនេះទេ បងអើយពេលនេះបងយកប្រឹថពីជាពូកខ្នើយយកមេឃពពកជាពិតាន ប្អូនមិនស្មានដល់សោះទេនឹងក្លាយទៅជាយ៉ាងនេះ...បងអើយ!បើម្ល៉េះ ទៅហើយ ប្អូនស៊ូក្ស័យតាមបងទៅប្រសើរជាងរស់នៅគ្មានក្ដីសុខ។ ឱអ្នកម៉ែអើយ!កូនមិនអាចទ្រាំរស់នៅបានតទៅទៀតបានទេ ម៉ែអើយបើកូនរស់នៅម៉ែគ្រាន់បានហៅរាប់រកកូនម៉ែមានធម៌មេត្តាចំពោះ កូន តែពេលនេះម៉ែមិនដូចមុនទេព្រោះតែកូនមិនតាមម៉ែការនិងម៉ឺនងួន ម៉ែបែរជាចិត្តឆៅលែងមានក្ដីមេត្តាទៀតហើយម៉ែអើយកូនសូមលាស្លាប់ ថ្ងៃនេះចុះ ព្រោះថាកូនមិនអាចការជាមួយម៉ឺនងួនបានទេសូមម៉ែដោះស្រាយនឹងគេ ចុះ...។
និយាយ រៀបរាប់ចប់ហើយទាវក៏បានប្រាប់ឱ្យនោយកកាំបិតស្លាឱ្យនាងនិងនោ កុំឱ្យមានគេចាប់អារម្មណ៍ចំពោះនាងឱ្យសោះ។ ព្រលឹមស្រាងឡើង ទាវនិងនោនាំគ្នាចុះចេញទៅដោយគ្មាននរណាចាប់អារម្មណ៍នាងឡើយនាង នាំគ្នារត់ចេញពីភូមិទៅវាលស្រែហើយក៏បានជួបក្មេងឃ្វាលគោមួយក្រុម នាងបោយដៃហៅក្មេងឱ្យមកជិតហើយនិយាយប្រាប់ថាឱ្យក្មេងទៅវិញទៅផ្ទះ ការពេលដែលគេកំពុងស៊ីផឹកឱ្យឡើងច្រៀងថា៖”អស់ លោកតាចាស់ទុំស្ដាប់ខ្ញុំរ៉ា លោកការនរណាទាវត្រូវក្ស័យស្លាប់មូលគ្នាបីនៅក្នុងព្រៃស្លាប់តាំង ពីថ្ងៃប្រល័យទុំ។ ទាវផ្ដែផ្ដាំក្មេងរួចហើយក៏ឱ្យចិញ្ចៀនក្មេងពាក់ រួចរត់សំដៅទៅរកពោធិជើងខាល។ គ្រាន់តែឃើញខ្មោចទុំដេកស្លាប់ស្ដូកស្ដឹងក្រោមដើមពោធិមើលទៅគួរ សង្វេកណាស់។ ទុំស្លាប់ដោយគេចាក់កាប់ដោយគ្មានការជំនុំជំរះចំណែកទាវនឹងនរនាំគ្នាស្លាប់ព្រោះតែស្ម័គ្រស្មោះចំពោះទុំ។
និយាយ ពីក្មេងឃ្វាលគោទាំងនោះបានទៅដល់ផ្ទះការឃើញភ្ញៀវកំពុងស៊ីផឹក ជុំគ្នា វាបានឡើងឈរលើតុហើយស្រែកច្រៀងដូចដែលទាវបានប្រាប់គ្មានចន្លោះ ញាតិមិត្តនៅស៊ីផឹកទីនោះខ្លះស្ដាប់បានទម្លាក់ចានងើបឈរ ខ្លះទៀតខ្លះទៀតស្ដាប់មិនទាន់បានក៏ឱ្យក្មេងច្រៀងម្ដងទៀត ក្មេងនោះក៏ស្រែកម្ដងទៀតថា”អស់លោកស្ដាប់ខ្ញុំរ៉ា តើបាននរណាមកការបើទាវនិងនោទៅក្ស័យជាមួយទុំបាត់ទៅហើយនោះ”គ្រាន់តែ ក្មេងនិយាយចប់ភ្លាមទាំងអស់គ្នាក៏ឆោឡោឡើង ខ្លះដូចជាមិនជឿសំដីក្មេង ខ្លះនាំគ្នារត់ទៅរកទាវគ្រប់កន្លោះកន្លៀតកៀនកោះក្នុងផ្ទះប៉ុន្តែ រកមិនឃើញសោះ ចំណែកម្ដាយខឹងបន្ទោសគេឯងគ្រប់គ្នាថាមិនចេះមើលកូនទាវផង។ ញាតិមិត្តប្រុសស្រីក្មេងចាស់បានឆ្លើយថា៖ ពួកខ្ញុំឃើញនាងដែរតែសួរនាងថាទៅបត់ជើង ធម្មតាមនុស្សគ្រប់រូបមិនដែលមាននរណាឃាត់ទេរឿងហ្នឹងនោះ…ចំណែក យាយក៏អញ្ចឹងដែរ ដឹងហើយថាក្មេងវាឈាមរាវហេតុម្ដេចក៏នៅតែរៀបការវាទៀតបើគ្រប់គ្នា បានដឹងហើយថាទាវបានការតាំងពីថ្ងៃដែលព្រះអង្គប្រោសប្រណីហើយនោះ “ឮញាតិបងប្អូននិយាយដូច្នោះម្ដាយនឹកស្រណោះដល់ទាវជាពន្លឹកគាត់និយាយរអ៊ូៗម្នាក់ឯងថា៖
- ឱ កូនអើយ! ម្ដាយនេះគិតថាឱ្យកូនទៅគេព្រោះថាអរជូនម៉ឺនងួនគេមានអំណាច ខ្លាំងក្លាណាស់ហើយថែមទាំងមានទ្រព្យហូរហៀរទៀតផង ម្ដាយខំយកគ្រឿងប្រដាប់ប្រដាជាជំនូនមកឱ្យកូនតែងកាយគិតថាស្មាន បានល្អ តែពេលនេះកូនបែរជាទៅស្លាប់សោះសូន្រទុកតែគ្រឿងប្រដាប់នៅគ្រប់ ទាំងអស់។
ម្ដាយ ទាវគាត់និយាយរៀបរាប់តែម្នាក់ឯង គាត់កើតទុក្ខតែម្នាក់ឯងនឹងហៅនរណាមកជួយក៏មិនបាន គាត់ចេះតែដើរហៅអ្នកនោះបន្តិចអ្នកនេះបន្តិច។ ចំណែក ភ្ញៀវដែលចូលរួមការ លុះឃើញដូច្នោះក៏នាំគ្នារត់គេចនាំកូនចៅត្រលប់ទៅផ្ទះវិញជាប្រញាប់ ព្រោះខ្លាចលោកអរជូនខឹងយកទោសដូចទុំ។ ចំណែកអរជូននិងម៉ឺនងួនដែលជាកូនដោយចង់ដឹងពីការពិតក៏នាំគ្នាទៅ ពោធិជើងខាល លុះទៅដល់ក៏បានឃើញមិតថាទុំទាវនិងនោមកស្លាប់រួមគ្នាពិតដូចជា ក្មេងនិយាយមែន លោកអរជូនបម្រុងថាឱ្យគេយកខ្មោចទុំបម្រុងទៅកប់ឱ្យជិតតែនឹក សង្ស័យនឹងផាហ៊ុមដែលរុំជាប់ទុំ គេស្រាយផាហ៊ុមមើលស្រាប់តែអរជូនភ័យស្ទើរលោះព្រលឹង ព្រោះលោកស្គាល់ជាក់ថាជាព្រះរាជបន្ទូលរបស់ព្រះមហាក្សត្រ។ លុះអានបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គរួចហើយក៏ប្រញាប់មកផ្ទះហើយឱ្យហៅម្ដាយ ទាវមកជួប គាត់បានបន្ទោសម្ដាយទាវដោយពាក្យមិនគួគប្បីថា”កញ្ចាស់ ឯងនេះហ៊ានហួសនិស្ស័យឬមួយក៏ឃើញទ្រព្យសម្បត្តិរបស់យើង…។
យើង ឈប់ស្លេះពីរឿងម្ដាយទាវនិងអរជូនត្រឹមនេះសិន យើងបែរមកមើលពញាពេជ្រវិញម្ដង បន្ទាប់ពីបានឃើញហេតុការណ៍ដ៏គួរឱ្យរន្ធត់នោះមកពេជ្រក៏បានរត់ទៅពួន សំងំក្នុងព្រៃព្រោះខ្លាចបារមីអរជូននិងកូនតាមចាប់ខ្លួនធ្វើបាបទៀត ពេជ្រខំដើរកាត់ព្រៃម្នាក់ឯងរហូតដល់កន្លែងចតទូក។ ចុះទូក ស្រេចបាច់ហើយពេជ្របានប្រាប់ពួកគេឱ្យរូតរះចេញដំណើរពេជ្រប្រះ ខ្លួនដេកលើទូកយកដៃគងថ្ងស់នឹកឃើញដល់ទុំ ពេជ្រពោលម្នាក់ឯងថា៖
- ឱបងទុំអើយ! ពេលនេះប្អូនសូមលាបងសិនហើយ…បង អើយយើងធ្លាប់រស់នៅជាមួយគ្នាមិនដែលបែកសោះតាំងពីនៅវត្តវិហ៊ាធំ ក៏នៅជាមួយគ្នារហូតដល់ប្រលងចំណេះនៅរាជវាំងក៏ទៅជាមួយគ្នា យើងមិនដែលបែកគ្នាសោះសូម្បីតែពាក្យសំដីក៏មិនដែលទាស់ប្រកែកគ្នា ដែរ…តែ ពេលនេះបងបែកពីប្អូនហើយគ្មានថ្ងៃជួបគ្នាវិញទេ បងអើយសូមព្រលឹងបងទៅកាន់សុគតិភពចុះចាំជាតិក្រោយចាំយើងជួបគ្នា ទៀត។
ទូក ចេះតែលឿនលយទៅមុខជាលំដាប់ឥតមានហ៊ានឈប់បង្អង់ឡើយ រយះពេលប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមកទូកក៏មកចូលចតដល់កំពង់គឹដល់ពេលថ្ងៃ រៀបលិចអ្នកធ្វើដំណើរជាមួយពេជ្រខ្លះក៏លាគ្នាត្រលប់ទៅផ្ទះរៀងៗខ្លួន ចំណែកនៅទីវាំងវិញខ្លះមកសួរសុខទុក្ខពីការេធ្វើដំណើរទៅត្បូងឃ្មុំ ហើយក៏បានដឹងថាទុំត្រូវស្លាប់ដោយអរជូនសម្លាប់ហើយ។ ចំណែកពេជ្របានទូលរៀបរាប់រឿងទុំដែលត្រូវចៅហ្វាយស្រុកអរជូននិងកូន ឱ្យគេយកទៅសម្លាប់ ក្នុងនោះក៏មានទាវនិងនោទៅស្លាប់ជាមួយដែរ…ព្រះអង្គទ្រង់សណ្ដាប់រឿងទុំនិងទាវហើយទ្រង់ខ្ញាល់នឹងអរជូនទ្រង់មានបន្ទូលយ៉ាងម៉ាត់ៗថា៖
- អាចោរអជូនចិត្តអប្រិយហ៊ានរឹងទទឹងហែកបន្ទូលយើងចោលផងឬ ទោសអាសមតែស្ងោរទាំងរស់ទើបសម...។
ទ្រង់ បានត្រាស់ឱ្យរៀបចំក្រុមកាំភ្លើងនិងត្រាស់ឱ្យប្រមូលក្រុម កុង្សីយ៍ ឧកញ៉ាចក្រី ក្រឡាហោមក្ដីឱ្យប្រជុំគ្នារៀបចំចេញដំណើរទៅត្បូងឃ្មុំនោះព្រឹកស្អែក នេះហើយ។ លុះព្រឹកព្រាងភ្លឺស្វាងហើយមុននឹងចេញដំណើរ ព្រះអង្គផ្ដែផ្ដាំមហេសីក្រុមសេនាបតីឱ្យមើលថែរក្សារាជវាំងត្បិត ព្រះអង្គទ្រង់ចេញទៅតែប៉ុន្មានថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ ផ្ដែផ្ដាំរួចហើយទ្រង់ចេញដំណើរទៅភ្លាម។ ធ្វើដំណើរតាមដងទន្លេព្រះអង្គទតទេសភាពដែលមានហូហែរឥតដាច់ទ្រង់មាន ស្រីស្នំចាំគាល់បម្រើព្រះអង្គជានិច្ច ប៉ុន្តែចំពោះព្រះទ័យព្រះអង្គវិញទ្រង់មិនស្ងប់សោះ ពេលផ្ទុំព្រះអង្គទ្រង់នឹកស្រណោះដល់ម៉ឺនឯកមិនគួរណាឡើយមក ក្សិណក្ស័យព្រាត់ចាកព្រះអង្គសោះ...។
ពីរ បីថ្ងៃក្រោយមកនាវារបស់ព្រះអង្គក៏មកដល់ស្រុកត្បូងឃ្មុំ ព្រះអង្គទ្រង់ដាក់ទាហានឱ្យទៅផ្ទះអរជូនជាបន្ទាន់ គ្រាន់តែឃើញរាជបម្រើភ្លាមចៅហ្វាយស្រុកអរជូនភ័យស្ទើរលោះព្រលឹង គិតថាព្រះអង្គពិតជាមកយកទោសខ្លួនជាមិនខាន។ ចំណែកទាហ៊ានរាជបម្រើក៏បានអានរាជបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គប្រាប់ដល់ អរជូនថា”ត្បិត ព្រះអង្គទ្រង់ចង់ទតមើលភូមិស្ថានត្រាស់បញ្ជាឱ្យធ្វើផ្លូវថ្នល់និង រៀបចំឱ្យមានសណ្ដាប់ធ្នាប់។ អានរាជបន្ទូលចប់ទាហានក៏លាចៅហ្វាយស្រុកត្រលប់ទៅវិញ លោកអរជូនគិតគ្នានិងប្រពន្ធកូនថា៖
- បង គិតថាព្រះអង្គប្រាកដជាមិនលើកលែងទោសឱ្យបងទេព្រោះថាព្រះអង្គគិតថា យើងនេះហ៊ានហែកបបន្ទូលព្រះអង្គចោល ហើយប្រហែលជាមិនត្រឹមតែបងម្នាក់ទៀតក៏មិនដឹង...។
ចៅហ្វាយស្រុក អរជូនបានដើរប្រមូលអស់ប្រជារាស្ត្រឱ្យជួយកាប់ឆ្ការព្រៃលើក ផ្លូវថ្នល់ដើម្បីឱ្យព្រះអង្គងាយស្រួលក្នុងការយាងទតភូមិស្ថាន លុះរៀបចំរួចស្រេចបាច់ហើយក៏នាំកូនប្រពន្ធនិងប្រជារាស្ត្រជាច្រើន ទៅគាល់ស្ដេចដោយយកទាំងត្រីសាច់នំនែកចំណីចំណុកជាច្រើនទៅថ្វាយផង ដោយគិតថាក្រែងព្រះអង្គមិនយកទោសខ្លួន។ គ្រាន់តែទតឃើញ អរជូនទៅដល់ភ្លាមព្រះអង្គរាមាទ្រង់ខ្ញាល់យ៉ាងខ្លាំងទ្រង់មិន ចង់ឱ្យអរជូនត្រលប់ទៅវិញទេ ព្រះអង្គទ្រង់បញ្ជាឱ្យក្រុមទាហាន កុង្សីយ៍ម្នាក់ក្នុងចំណោមនោះបាននិយាយថា”នេះ មិនត្រឹមតែអរជូនម្នាក់ទេទាំងម្ដាយទាវនិងញាតិមិត្តទាំងប្រាំពីរ សន្ដានក៏ត្រូវទទួលទោសដែរ ព្រោះបានមូលគំនិតគ្នាប្រព្រឹត្តបែបនេះ”បន្ទាប់ពីបានពិភាក្សាគ្នារួចហើយ ក្រុមកុង្សីយ៍និងឧកញ្ញាចក្រីនិងទាហានបានកាត់ទោសថា”អ្នកទោសធ្ងន់ត្រូវស្ងោរទាំងអស់អ្នកស្រាលត្រូវជីករណ្ដៅគ្របខ្លួននិងយករនាស់ដែករាស់”សេចក្ដីនេះរៀបចំហើយក៏យកថ្វាយព្រះមហាក្សត្រទត។ ព្រះអង្គទតរួចហើយទ្រង់ត្រាស់ថា”ថ្ងៃស្អែក ព្រឹកព្រហាមរៀបចំកន្លែងកាត់ទោសចុះ។ គួរឱ្យអនិច្ចាដល់គ្រួសារឧកញ៉ាអរជូននិងគ្រួសាររម្ដាយទាវប្រាំពីរ សន្ដានត្រូវកាត់ទោសដោយកប់ដីហើយរាស់នឹងរនាស់ខ្លះទៀតត្រូវស្ងោរ ទាំងអស់។ នេះជារឿងគួរឱ្យរន្ធត់និងគួរឱ្យចងចាំទុកណាស់សំរាប់យុវវ័យជំនាន់ ក្រោយមិនគួរឡើយយកតម្រាប់តាមគំរូទាំងនោះទេ។
បន្ទាប់ពី រួចរាល់ការងារហើយ ព្រះមហាក្សត្រទ្រង់យាងត្រលប់ទៅរាជវាំងលង្វែកវិញដោយមានមន្ត្រី កុង្សីយ៍ ឧកញ៉ាចក្រី ទាហានហែរហមទៅជាមួយផង៕
ត្រឡប់ទៅវគ្គទី ១ វិញ
Continue Reading...

រឿងទុំទាវ៤

វគ្គទី៤
រួចរាល់កិច្ចការហើយទុំនិងពេជ្រក៏សំពះលាចៅហ្វាយស្រុកអរជូនត្រលប់ទៅវិញទុំបានរ៉ាយរ៉ាប់តាមដំណើររឿងសព្វគ្រប់ទាវថា៖
- ទាវ អើយ!ពេលនេះព្រះអង្គរាមាទ្រង់ត្រាស់បអង្គាប់ឱ្យនាំខ្លួនបងនិង ពេជ្រចូលេវាំងហើយចាប់ពីថ្ងៃស្អែកទៅបងត្រូវបែកពីប្អូនហើយ មិនដឹងជាពេលណាទើបបានជួបគ្នាវិញទេ។
ពាក្យសំដី របស់ទុំទាំងប៉ុន្មានបានធ្វើឱ្យទាវស្រយុតស្រយង់អស់អង្គប្រាណចិត្ត ដែលកំពុងតែរីករាយនិងមានសេចក្ដីសុខបានប្រែក្លាយទៅជាក្រៀមស្វិត ស្រពោនមួយរំពេចទាវឆ្លើយទៅទុំទាំងស្រពោនថា៖
- ម្ចាស់ ថ្លៃប្អូនអើយ!ហេតុអីក៏ទុក្ខប្អូនគរលើទុក្ខយ៉ាងនេះប្អូនទើបនឹង បានជួបបងសោះតែពេលនេះបងបែរជាបែកពីប្អូនទៅវិញទៀតបងអើយបើបាន ទៅដល់វាំងហើយប្អូនពិតជាទ្រាំមិនបានទេបើបងបែកចិត្តពីប្អូននោះ ប្អូននឹងក្ស័យសង្ខារជាក់ជាមិនខាន។
បន្ទាប់ពី រៀបរាប់ប្រាប់គ្នារួចហើយទាវក៏ជួយរៀបចំសំពត់ប្រដាប់ប្រើប្រាស់ និងបារីម្លូស្លាដាក់ក្នុងហើយថ្មីទុកឱ្យទុំជាស្រេចរង់ចាំពេលចេញ ដំណើរ។
ព្រឹកព្រាង ភ្លឺស្វាងព្រះអាទិត្យចាប់ផ្ដើមរះបញ្ចេញរស្មីក្រហមឆ្អិនឆ្អៅទុំក៏ ចាប់យួរហឹបដែលទាវរៀបចំឱ្យស្រេចចេញមកក្រៅទន្ទឹមនឹងពេលនោះដែរ រាជបម្រើហ្លួងមកដល់ដែរទុំបាននិលយាយសុំឱ្យរាជបម្រើជូនទៅស្រុក បាភ្នំដើម្បីលាម្ដាយគ្រូព្រមទាំងញាតិមិត្តបងប្អូនទាំងអស់ដោយក្ដី អាណិតរាជបម្រើក៏យល់ព្រមមជូនទៅ។ លុះព្រមព្រៀងគ្នាជាស្រេចហើយពួកគេក៏នាំគ្នាដើរកាត់ព្រៃនាស្រុក ត្បូងឃ្មុំដើម្បីឆ្លងទៅស្រុកបាភ្នំពួកគេខំប្រឹងដើរទាំងយប់ទាំង ថ្ងៃមិនហ៊ានឈប់សម្រាកទេរយះពេលច្រើនថ្ងៃកន្លងទៅគេក៏បានទៅដល់ គោលដៅទុំបានទៅជួបម្ដាយហើយរៀបរាប់ប្រាប់ថា៖
- អ្នក ម៉ែកូនអើយ!កូនមកនេះគឺមកលាម្ដាយទៅឆ្ងាយហើយត្បិតមានរាជបញ្ជាពី ស្ដេចឱ្យនាំកូននិងប្អូនពេជ្រទៅចូលរាជវាំងព្រោះឮល្បីថាកូនចេះ ច្រៀងនិងប្អូនពេជ្រចេះខាងភ្លេងសូមអ្នកម្ដាយកុំបារម្ភកូនថ្វី កូនទៅនេះប្រាកដជាបានសុខទេ។
ម្ដាយទុំបានឮកូននិយាយហើយក៏ឆ្លើយប្រាប់កូនវិញថា៖
- ហៃ កូនស្ងួនមាសម្ដាយអើយ!កូនទៅបម្រើនៅវាំងស្ដេចចូរកូនថ្វាយខ្លួន ដោយស្មោះពិតកុំលេងសើចលេបខាយនិងស្រីហើយមួយតៀតចូរកូនកុំប៉ះពាល់ រឿងល្បែងឱ្យសោះ។
ម្ដាយ ផ្ដែផ្ដាំរួចហើយបណ្ឌិតទាំងពីរទុំនិងពេជ្រក៏ក្រាបសំពះលាម្ដាយហើយ ប្រញាប់ទៅជួបលោកគ្រូទុំនិងពេជ្រក្រាបសំពះលោកគ្រូហើយក៏កឮ រ៉ាយរ៉ាប់ពីដំណើររឿងដែលគេទាំងពីរត្រូវចូលវាំង។ លោកគ្រូស្ដាប់ទុំនិងពេជ្រចប់ភ្ញាក់ស្មារតីលោកក៏មានពុទ្ធដីកា ប្រៀនប្រដៅថា៖
- បើ បាទាំងពីរទៅបម្រើក្សត្រចូរបាកុំភ្លេចខ្លួនទៅលេងស្រីមុននឹង និយាយស្ដីអ្វីត្រូវចេះប្រយ័ត្នពាក្យសម្ដីកុំចងល្បងចង់ឈ្នះចាញ់ នឹងព្រះអង្គព្រោះទ្រង់មានប្ញទ្ធិបារមីខ្លាំងពូកែណាស់ជាពិសេសនោះ ចូរបាទាំងពីរកុំទៅជិតព្រះអគ្គមហេសីឱ្យសោះព្រោះខ្លាចមានទោសអស់ ជីវិតដោយសារស្រី។
បណ្ឌិត ទាំងពីស្ដាប់គ្រូហើយក៏លើកដៃទាំងពីរដាក់លើក្បាលហើយឱនក្រាបបង្គំ លាលោកគ្រូចុះចេញទៅបម្រើពីហ្លួងឃើញទុំនិងពេជ្រចុះមកហើយក៏ នាំគ្នាទៅកំពង់ទឹកដែលមានទូកនៅរង់ចាំទីនោះជាស្រេចត្បិតថា រាជអាជ្ញាឱ្យរួសរាន់ឆាប់វិលវៃមិនអាចអែរអង់បានឡើយ។ ទុំជិះទូកបណ្ដើរគិតបណ្ដើរភ្នែករំពៃសម្លឹងមើលទេសភាពតាមដងទន្លេ លុះដល់ថ្ងៃទាបបាំងព្រៃទុំក៏នឹកឃើញដល់ទាវភ្លាម។ ចំណែកទាវវិញគ្រាន់តែទុំចេញមកផុតនាងក្រៀមក្រំស្រងេះស្រងោចបាយ មិនបានទឹកមិនបាននោឃើញទាវកើតទុក្ខដូច្នោះក៏លួងលោមថា៖
- ទាវអើយ!ចូរប្អូនកុំសោកាខ្លាំងពេកថ្វីមិនយូរមិនឆាប់គង់ទុំត្រលប់មករកប្អូនទេប្អូនជឿបងចុះ។
ទាវ ឮនិយាយសមហេតុសមផលដូច្នោះស្ដាប់បានប្រះខ្លួនគេងលង់លក់ទៅ។ និយាយពីបណ្ឌិតទុំនិងពេជ្រវិញពួកគេខំចែវទូកតាមដងគង្គាដោយមិន ហ៊ានឈប់ចតសោះឡើយ រយះពេលបីថ្ងៃផុតទៅទូកក៏បានមកដល់កំពង់ហ្លួងពួកគេនាំគ្នាឈប់ចត ហើយក៏នាំគ្នាដើរកាត់ផ្សារឡើងទៅ… រាជបម្រើ នាំសារទៅថ្វាយអង្គព្រះចក្រីព្រះអង្គទទួលសារហើយទ្រង់ចាត់ឱ្យ រៀបចំកន្លែងឱ្យទុំនិងពេជ្រច្រៀងហើយនិងរៀចំកន្លែងឱ្យនាម៉ឺន មន្ត្រីស្រីស្នំភិលៀងអង្គុយគាល់តាមលំដាប់។
បណ្ឌិតទុំនិងពេជ្រលើកហត្ថាដាក់លើសិរសាហើយពេជ្រក៏ចាប់យកប៉ីសាដៀងដេញជាបទភ្លេងចំណែកទុំស្រែកច្រៀងថា៖
- ព្រះគុណប្រកបដោយតេជះតបះបារមីឥតស្មើឡើយទ្រង់មានចិន្ដាត្រាស់ទៅហើយម្ចាស់អើយទ្រង់ភ្នែកយកខ្លួនខ្ញុំ។
ជាអ្នកចម្រៀងច្រៀងប្រការ ប្រកបចេស្ដាប្រោសសូមសុំ
ទោះទោសឆ្គាំឆ្គងហ្មងពិតពុំ ត្រឹមត្រូវត្បិតក្រុមជំនុំក្រៅ។
ស្រែស្រុកemណ្ឌខាងត្បូងឃ្មុំ ចូលមកបង្គំច្រើនល្ងង់ខ្លៅ
ទ្រង់ប្រោសប្រណីសេចក្ដីឆៅ ខ្លួនក្មេងក្រែងហៅដៅដល់អង្គ។
មិនមានរអែងក្រែងចេស្ដា សូមទ្រង់មេត្តាប្រោសស្រោចស្រង់
គង់កេរ្តិ៍ជាខ្ញុំក្រុមក្រោមល្អង ធូលីទ្រង់សង្គ្រោះប្រោសប្រាណ។
បន្ទាប់ពីបានសណ្ដាប់នូវបទចម្រៀងរបស់ទុំហើយអង្គចក្រីទ្រង់សំរួលព្រះទ័យហើយមានបន្ទូលថា៖
- ទុំ អើយយើងគិតថាឯងនេះមិនផេះទេមើលទៅ តែ ឥឡូវឯងបែរជាច្រៀងពីរោះឯងប្រហែលជាមិនបាច់ទៅស្រុកភូមិវិញទេ នៅទីនេះហើយ យើងនឹងប្រទានយសសក្តិឱ្យសមនឹងឯងគឺហៅថា”ម៉ឺន ឯក។ទុំបានទទួលលយស សក្ដិដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់នេះគឺជារឿងគួរឱ្យសប្បាយចិត្តណាស់ប៉ុន្តែនៅ យូរថ្ងៃទៅទុំក៏នឹកឃើញដល់ទាវគេនឹកគិតថា៖
- នេះបើព្រះអង្គទ្រង់មានសន្ដោសមេត្តាឱ្យខ្ញុំបាននាំទាវជាសង្សាមកនៅជាមួយមិនដឹងជាសប្បាយយ៉ាងណាទេ។
កន្លង ពេលក្រោយមក ព្រះអង្គចក្រីសព្វព្រះរាជហរទ័យត្រាស់បញ្ជាឱ្យពួកអាជ្ញាចុះខេត្ត ខ័ណ្ឌដើររកស្រីដែលមានរូបសម្បត្តិស្រស់ស្អាតបវរថែមទាំងជានារី គ្រប់លក្ខណ៍ទៀតផងព្រះអង្គមិនប្រកាន់តថាជាជាតិសាសន៍ណា ឬមានឋានៈជាកូនមន្ត្រីរាស្ត្រសាមញ្ញធម្មតាឡើយឱ្យតែក្រុមអាជ្ញា រើសយកបានកឺព្រះអង្គតែងតាំងជាព្រះមហេសីរបស់ព្រះអង្គក្រុមអាជ្ញា ទទួលរាជឱង្ការហើយក៏នាំគ្នាជិះសេះចុះតាមភូមិស្រុកឃុំខេត្តនានា ទូទាំងប្រទេសចេញពីខេត្តមួយចូលខេត្តមួយពីស្រុកមួយចូលស្រុកមួយពី ភូមិមួយទៅភូមិមួយស្ទើរតែគ្រប់ខែត្តអស់ទៅហើយនៅតែរកមិនបានស្រី ដែលមានរូវសម្បត្តិសក្ដិសមជាព្រះមហេសីព្រះអង្គឡើយ។ ក្រុមអាជ្ញាពិបាកចិត្តយ៉ាងខ្លាំងពួកគេនៅតែសង្ឃឹមតែខេត្តមួយ ចុងក្រោយគេបង្អស់ប៉ុណ្ណោះ។ ស្អែកឡើងពួកគេធ្វើដំណើរឆ្ពោះទៅកាន់ស្រុកត្បូងឃ្មុំខេត្តកំពង់ចាមដែល មានអរជូនជាចៅហ្វាយស្រុកនៅទីនោះពួកគេនាំគ្នាដើរមើលតាមផ្សារតាម ទីប្រជុំជនគ្រប់កន្លែងនៅតែមិនប្រទះភ្នែកសោះថ្ងៃរសៀលបន្តិចពួកគេក៏ ទៅដល់កន្លែងដើមពោធិជើងខាលនៅទីនោះមនុស្សម្នាក្មេងចាស់ជាច្រើន ចូលដងទឹកប្រើប្រាស់ពួពក្រុមអាជ្ញាឈរសំលឹងមួយសន្ទុះនៅតែគ្មានរណា ម្នាក់គួរឱ្យពួកគេទាក់ភ្នែកឡើយ។ រសៀលត្រជាក់ទាវស្រីលក្ខណ៍ចេញដើរលំហែរកាយក្បែរនោះគ្រាន់តែ ក្រឡេកឃើញភ្លាមក្រុមអាជ្ញាសប្បាយរីករាយក្នុងចិត្តភ្លាមគេកេះគ្នា ហើយនិយាយថា៖
- ពួកយើងនឹងអស់កង្វល់ហើយព្រោះថាយើងបានជួបស្រីដែលមានរូបសម្បត្តិសក្ដិសមនឹងព្រះអង្គហើយ។
លុះ យល់ឃើញគ្រប់គ្នាថាសមល្មមអាចទទួលបានហើយក្រុមអាជ្ញាក៏ស៊ើបសួរពី់ អ្នកស្រុកពីរឿងទាវបន្ទាប់ពីបានដឹងថាទាវមិនទាន់រៀបការនៅឡើយ គ្រាន់តែស៊ីស្លាភ្ជាប់ពាក្យជាមួយម៉ឺនងួនដែលជាកូនអរជូននោះក្រុម អាជ្ញាក៏ប្រញាប់រួសរាន់ធ្វើដំណើរទៅរកលោកចៅហ្វាយស្រុកភ្លាម។ ចៅហ្វាយស្រុកអរជូនកាលបើបានទទួលព្រះរាជឱង្ការបស់ព្រះអង្គហើយក៏ ប្រញាប់ទៅប្រាប់ម្ដាយទាវជាបន្ទាន់ថា”គាត់ នឹងនាំទាវចូលវាំងថ្វាយ ស្ដេចហើយ។ លោកចៅហ្វាយស្រុកអរជូនបានជួយរៀបចំទូកមួយយ៉ាងល្អប្រណិតទុកសំរាប់ ឱ្យទាវជិះទៅចំណែកឯម្ដាយទាវវិញគាត់បានឱ្យគេស្អាងទាវយ៉ាងស្អាត មុននឹងចុះពីផ្ទះ។ ទាវស្រីវលក្ខណ៍បានសំពះលាញាតិសន្ដានដែលបានជូនដំណើរហើយក៏ចុះទូក។ លុះរួចរាល់សព្វគ្រប់ហើយទូកក៏ចាប់ចេញដំណើរភ្លាម ទាវជិះទូកតាមដងទន្លេភ្នែករំពៃគយគន់ទេសភាពដែលដុះអមមាត់ទឹកភ្នែក ចេះតែសម្លឹងប៉ុន្តែក្នុងចិត្តនាងមិនបានស្ងប់ឡើយក្នុងចិត្តទាវ នឹកចំបែងរកទុំជានិច្ចនាងនិយាយរៀបរាប់ប្រាប់នោថា៖
- បង នោអើយខ្ញុំនេះហៅថានារីរងកម្មអ្វីម្ល៉េះទុក្ខមួយកំពុងតែបែក សង្សារមិនដឹងទៅទីណាឥឡូវទុក្ខមួយមកផ្ទួនទៀតគេយកខ្ញុំទៅថ្វាយ ស្ដេចឱ្យទៅធ្វើជាគូបេតីហើយឱ្យខ្ញុំធ្វើដូម្ដេចទៅខ្ញុំមិនអាច ទ្រាំបានទេបើខ្ញុំបែកពីទុំនោះស៊ូក្សិណក្ស័យប្រសើរជាង។
គ្រប់ កាយវិការនិងអារម្មណ៍របស់ទាវទាំងប៉ុន្មានមិនបានធ្វើឱ្យ ចាប់អារម្មណ៍ដល់អ្នករួមដំណើរររជាមួយឡើយពួកគេទាំងអស់ទាំងម្ដាយ ទាវ ក៏ដោយសុទ្ធតែគិតថាទាវយល់ព្រមនិងសប្បាយចិត្តក្នុងការទៅចូលវាំង។
ព្រះ សូរិយាបន្ទាបខ្លួនបន្តិចម្ដងៗរួចក៏លិចបាត់ទៅទិសខាងលិចចំណែក ពន្លឺព្រះច័ន្ទក៏ចូលខ្លួនមកបំភ្លឺលោកវិញម្ដង។ ពន្លឺព្រះច័ន្ទរាត្រី១៥កើតពិតជាមានពន្លឺភ្លឺថ្លាត្រជាក់ស្រទន់ គួរឱ្យគយគន់ណាស់ទាវប្រះខ្នងគេងភ្នែកសម្លឹងព្រះច័ន្ទនាង គិតក្នុងចិត្តថា៖
ឱអង្គច័ន្ទថ្លាថ្លៃ ពណ៌ដូចចរណៃលើវេហារស៍
ដូចខ្លួនខ្ញុំបែកបង់ឃ្លាតឃ្លា រស្មីចន្ទ្រាក៏ត្រជាក់
តារារះរាយដោយចង្វាក់ ដូចទុំនិងខ្ញុំធ្លាប់កៀកកើយតារារះរាយដោយចង្វាក់
យប់ កាន់តែជ្រៅសន្សើមត្រជាក់ធ្លាក់ចុះមកជួយឱ្យអារម្មណ៍ទាវបាន ស្ងប់ស្ងាត់បន្តិចហើយក៏លង់លក់ទៅក៏ភ្លេចអស់នូវទុក្ខកង្វល់នានា។ លុះភ្លឺស្រាងៗឡើងទាវភ្ញាក់ដឹងខ្លួនពេលណាព្រួយនឹកដល់ទុំ ជានិច្ច...ទូកចេះតែលឿនលយទៅមុខជាលំដាប់អ្នកចែវទូកខំប្រឹងស្រូតចែវ មិនាហ៊ានឈប់សម្រាកបន្តិចសោះឡើយព្រោះចង់ឱ្យដល់គោលដៅឆាប់។ យប់ថ្ងៃ ថ្ងៃយប់ រយះពេលពីរបីថ្ងៃកន្លងផុតយ៉ាងឆាប់រហ័ស ពេលនេះទូកក៏បានមកដល់កំពង់ក្រុមអាជ្ញាបានឱ្យទាវឡើយទៅងូតតឹកជំ រះកាយនិងសម្រាកយកកម្លាំង រង់ចាំព្រឹកស្អែកចាំនាំទៅគាល់ព្រះមហាក្សត្រ។ ទេសភាពនៅពេលល្ងាចនៅមាត់ស្រះនាបន្ទាយលង្វែកល្អស្រស់ត្រចង់គួរឱ្យ គយគន់ណាស់ប៉ុន្តែចំពោះទាវវិញនាងមិនបានចាប់អារម្មណ៍នូវរបស់ទាំង នោះទេ ក្នុងចិត្តនាងនៅនឹកដល់ទុំជានិច្ចឥតល្ហែល្ហើយឡើយ…រហូតដល់យប់ ស្ងាត់នាងគេងក៏មិនលក់នាងប្រែចុះប្រែឡើងក្នុងចិត្តគិតថា៖
ឱព្រះពាយផាយផាត់ប្រាណ សមខ្ញុំប្រមាណអស់បានទុំ
ទុក្ខប្អូនទៀតហើយទុំអើយអ្នក នៅលើដំណាក់ក៏ភ្លេចខ្ញុំ
ឥឡូវប្អូនមកជ្រកដេកយំ ក្រាលក្រំដំបៅក្ដៅឱរា។
ព្រឹកនេះនាំខ្ញុំទៅថ្វាយ ស្ដេចគង់ដែនអាយលើសិរសា
ខ្លួនឯងជារាស្ត្រតើលោកណា មេត្តាដឹងទុក្ខជួបមូលទុំ។
ព្រឹក ឡើងភ្លឺច្បាស់ព្រះអាទិត្យចាប់ផ្ដើមរះបញ្ចេញរស្មីយ៉ាងក្រហមច្រាល ទាវស្រីភ្ញាក់ពីដំណេកទាំងទឹកភ្នែកជោគថ្ពាល់ នាងស្ទើរតែមិនហ៊ានស្រាយបង្វេចគ្រឿងប្រដាប់ស្អាងកាយដែលគេ ទុកឱ្យ…លុះរៀបចំខ្លួនរួចរាល់ហើយពួកគេក៏នាំគ្នាចេញទៅនៅចុងរាជរោង ដើម្បីរង់ចាំគាល់ព្រះអង្គ។
កាលនោះ ព្រះអង្គទ្រង់ចេញចាកក្រឡាបន្ទំដោយមានស្រីស្នំដើរអមព្រះអង្គទៅ រាជរោងឃើញព្រះអង្គយាងមកដល់ដូច្នោះ…គេ ក៏នាំទាវចូលគាល់ព្រះអង្គ។ គ្រាន់តែព្រះអង្គបែរព្រះភ័ក្ដ្រយល់ឃើញទាវជាស្រីស្រស់ស្អាតបវឥត មើលទាស់ត្រង់ណាព្រះអង្គទ្រង់មានព្រះបន្ទូលសួរមហេសីស្រីស្នំទាំអស់ ថា”តើស្រីទាវស្រស់ស្អាតសសក្តិសមជមហេសីដែរឬទេ?សុំឆ្លើយឱ្យពិតមក ចុះយើងមិនយកទោសអ្វីទេ”ស្រីស្នំទាំងអស់ឆ្លើយថា៖”ស្រស់ស្អាតពិតណាស់ ព្រះអង្គឥតមានកន្លែងត្រង់ណាទាស់ភ្នែកឡើយ។
លុះ សួរនាំស្រេចបាច់ហើយព្រះអង្គទ្រង់ត្រាស់ឱ្យហៅទុំមកច្រៀងថ្វាយ ព្រះអង្គទុំទទួលព្រះបញ្ជាហើយដើរឱនកាយចូលមកអង្គុយស្រួលបួលហើយ ទុំងើបឡើងភ្ញាក់ព្រើតព្រោះឃើញទាវត្រូវម្ដាយនាំមកថ្វាយស្ដេច ក្នុងទ្រូងទុំពេលនេះឆួលឆេះក្ដៅខ្លាំងដោយក្ដីស្រលាញ់ទុំហ៊ានមិន ខ្លាចសូម្បីតែព្រះចេស្ដាព្រះអង្គ ទុំស្រែកច្រៀងថា៖
អស់ឱ្យព្រះច្រមត្រៃថ្លៃអនេក ជាឯកភូមិភពគ្រប់លោកា
លោកិយដែនដីឋានមនុស្សា ខ្លបខ្លាចចេស្ដាព្រះបារមី។
ទ្រង់មានឱង្ការចាត់ឱ្យរក ឱ្យរើសរូបមកជាមហេសី
ឥឡូវបានទាវស្រស់ប្រិមប្រិយ មិនគួរគប្បីទាស់ទទឹង។
ខ្លាចព្រះចេស្ដាម្ចាស់ទ្រង់រិទ្ធី ទូលបង្គំសូមពិតឯទាវហ្នឹង
ជាក់ជាសង្សារប្រាថ្នាពឹង សន្មតវិលវឹងគ្រប់ជាតិ។
ជាតិតាំងកំណត់សន្មតកើត យោនយកកំណើតជាប្រុសស្រី
ឱ្យជួបទាវស្ងួននួនពិសី ប្រាថ្នាកុំបីឱ្យឃ្លាឃ្លាត។
ទុំ ហ៊ានច្រៀងរៀបរាប់ពីស្នេហាដែលខ្លួនគេនិងទាវធ្លាប់មានជាមួយគ្នា។ ចំណែកទាវវិញនាងឮទុំច្រៀងដូច្នោះ នាងមិនហ៊ានងើបមុខមើលទុំទេព្រោះខ្លាចព្រះមហាក្សត្រយកទោសទុំ។
អង្គ ព្រះចក្រីទ្រង់សណ្ដាប់ទុំច្រៀងហើយ ដំបូងព្រះអង្គទ្រង់ខ្ញាល់នឹងទាវ ប៉ុន្តែក្រោយមកព្រះអង្គទ្រង់ព្រះតម្រិះថា៖បើយើងយកទោសគេទៅ គេនឹងព្រាត់ប្រាសសង្សារមិនខានហើយវានឹងផ្ទុយពីធម៌ព្រះពុទ្ធ ដែលថាបំបែកបំបាក់សង្សារសត្វទៀតផង។ ទ្រង់ឆ្វេងយល់ដូច្នោះហើយទើបមានព្រះបន្ទូលសួរទុំថា៖
- មើលទុំចូរអ្នកប្រាប់យើងឱ្យច្បាស់មើលថាតើទាវជាគូសង្សារអ្នកពិតប្រាកដឬយ៉ាងណា?
ទុំ ឮអង្គក្សត្រមានបន្ទូលដូច្នោះក៏ក្រាបបង្គំទូលកាពិតទាំងអស់ដល់ ទ្រង់។ បន្ទាប់មកទ្រង់ត្រាស់សួរទាវទៀតទាវក៏បានទូលការពិតដូចដែលទុំ បានទូលពីមុនមកដែរ…បន្ទាប់ពី បានសណ្ដាប់ពីរឿងរ៉ាវទុំនិងទាវហើយ ព្រះអង្គទ្រង់ឆ្វេងយល់ពីរឿងសង្សារសត្វទ្រង់ព្រះតម្រាស់ដល់ពួក កុង្សីយ៍សេនាបតីឱ្យរៀបចំគ្រឿងប្រដាប់មង្គល ថ្ងៃស្អែកទ្រង់នឹងផ្សំផ្គុំទាវនិងម៉ឺនឯក។ លុះស្អែកឡើងបន្ទាប់ពីព្រះអង្គរៀបចំពិធីផ្សំផ្គុំហើយ ម្ដាយទាវនិងញាតិមិត្តក៏ក្រាបបង្គំលាព្រះមហាក្សត្រត្រលប់ទៅវិញ។
ដល់ផ្ទះ ម្ដាយទាវកើតទុក្ខនឹកមិនអស់ចិត្តខឹងនឹងទុំយ៉ាងខ្លាំងដែល ប្រែក្លាយវាសនាទាវឱ្យទៅស្មានមិនដល់យ៉ាងនេះ គាត់គិតថា “មិនគួរណា ស្ដេចមិនយកទោសអាទុំនោះទេ ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយក៏អញត្រូវតែបំបែកវាពីកូនអញឱ្យទាល់តែ បាន ដើម្បីអញយកកូនទាវមកផ្សំផ្គុំម៉ឺនងួនដែលជាកូនអរជូនគ្រាន់ ពឹងពាក់ថ្ងៃក្រោយ។ ចំណែកអាទុំទៅសង្ឃឹមអីអាមនុស្សសាត់ព្រាត់មិនដឹងមកពីណាសោះនោះ។
គិតគូរ រួចរាល់ហើយម្ដាយទាវបានធ្វើដំណើរទៅផ្ទះលោកចៅហ្វាយស្រុកអរជូន ទាំងយប់គាត់បានរៀបរាប់ពីដំណើររឿងទាំងអស់ប្រាប់លោកអរជូនដោយ បញ្ជាក់ថា៖ ”គាត់ ខឹងនឹងទុំដែលធ្វើគាត់អាប់ឱនកិត្តិយស។ ទីបញ្ចប់គាត់បានសុំឱ្យលោកចៅហ្វាយស្រុករកមាន់ ទាត្រីសាច់បន្លែផ្លែឈើត្រៀមបម្រុងជាស្រេច គាត់យកទាវមកផ្សំផ្គុំនឹងម៉ឺនងួនឱ្យទាល់តែបាន។ លុះគិតគូររួចរាល់ហើយម្ដាយទាវក៏ជម្រាបលាត្រលប់ទៅវិញ ដដល់ផ្ទះភ្លាមគាត់បានពឹងគេឱ្យទៅសរសេរសំបុត្រមួយច្បាប់ប្រាប់ទៅ ទាវថា”ឱ កូនទាវត្រលប់មកជាប្រញាប់ត្បិតម្ដាយឈឺគ្រុនក្ដៅយ៉ាងខ្លាំង ពិសាមិនបានអស់កម្លាំងដង្ហើមតិចទៅៗបើនៅយឺតយ៉ាវខ្លាចមិនទាន់។
រៀបចំ រួចស្រេចបាច់ហើយម្ដាយទាវក៏ពឹងឱ្យគេនាំសំបុត្រនេះទៅឱ្យទាវ ជាបន្ទាន់។ អ្នកនាំសំបុត្រប្រឹងចែវទូកមិនហ៊ានឈប់គឺផ្លាស់ប្ដូរគ្នាចែវជា រហូតលុះមកដល់កំពង់ចតទូករួចហើយក៏ដើរសំដៅទៅរកផ្ទះទាវតែម្ដង។ ទាវបានឃើញអ្នកមកពីស្រុកខ្លួនដូច្នោះមានចិត្តត្រេកអរជាពន្លឹកនាង ក៏បានសួរនាំសុខទុក្ខរបស់ ម្ដាយនាងនិងបង់ប្អូនញាតិមិត្តក្នុងភូមិទាំងអស់អ្នកនាំសំបុត្រ មិនបានប្រាប់ពីសុខភាពម្ដាយនាងទេ គេគ្រាន់តែហុចសំបុត្រឱ្យទៅទាវអានតែប៉ុណ្ណោះ។ គ្រាន់តែអានសំបុត្រចប់ភ្លាមទាវកើតទុក្ខក្រៀមក្រំពេញក្នុងប្រាណ គិតថា”ពេលនេះនាងត្រូវបែកពីគូជីវិតថ្មីថ្មោងរបស់នាងទៀតហើយ”ប្អូន ទៅ មើលម្ដាយក៏ទៅចុះឱ្យជួបជុំញាតិសែនព្រេនជីដូនជីតា បើបានធូរហើយចូរប្អូនឆាប់ត្រលប់មកវិញ ចំណែកបងមិនអាចទៅបានព្រោះជាប់រវល់ការងាររបស់ព្រះអង្គចាំបងជួយ រៀបចំឥវ៉ាន់ប្អូន។ លុះរៀបចំរួចរាល់ហើយទាវក៏លាទុំ ហើយឡើងជិះទូកចេញទៅ ទាវអង្គុយស្ងៀមប៉ុន្តែអារម្មណ៍នាងជ្រួលច្របល់មិនស្ងប់ឡើងនាង ព្រួយមួយព្រោះម្ដាយឈឺមិនដឹងយ៉ាងណា ព្រួយមួយព្រោះនាងបែកពីប្ដីដែលទើបរៀបការហើយថ្មីៗទូកចូលចតកំពង់ នៅស្រុកត្បូងឃ្មុំទាវស្រីវលក្ខណ៍ក៏ប្រញាប់ចុះពីទូកហើយទៅរក ម្ដាយទៅរករក ម្ដាយភ្លាមនាងភ្ញាក់ព្រើតព្រោះថានាងឡើងដល់លើផ្ទះ នាងឃើញម្ដាយនាងព្រមទាំងញាតិមិត្តជាច្រើនកំពុងរៀបចំនំចំណី ផ្លែឈើ ម្ហូបអាហារដាក់សែនព្រេនដូនតា ឃើញទាវមកដល់ម្ដាយទាវក៏បានមករកកូនហើយរៀបរាប់ប្រាប់ថា៖
អានតវគ្គទី ៥
Continue Reading...

រឿងទុំទាវ៣

វគ្គទី៣
ទុំនិងពេជ្រលាក្មេងទាំងនោះហើយធ្វើដំណើរចូលទៅដល់ភូមិទុំសួរពេជ្រថា៖
តើយើងត្រូវចូលទៅផ្ទះទាវតែម្ដងឬយ៉ាងណាពេជ្រ?
មិនបានទេបង(ពេជ្រឆ្លើយកាត់ភ្លាម)យើងគួរតែទៅផ្ទះម្តាយធម៌សិនទៅ…
ល្អម្យ៉ាងដែរ!តោះអីចឹងយើងទៅសួរគេខាងមុខមើលក្រែងបានជួបគាត់។
ស្រុះស្រួល គ្នាហើយទុំនិងពេជ្រនាំគ្នាទៅសួរអ្នកស្រុកដើម្បីរកផ្ទះ ម្តាយធម៌។ គ្រាន់តែបានឃើញបណ្ឌិតទុំនិងពេជ្រភ្លាមម្តាយធម៌ក៏ប្រញាប់សួរដោយ រាក់ទាក់ថា៖
កូនទាំងពីរទៅណាក៏បាត់យូរម្ល៉េះម្ដាយនឹកអើយសែននឹក។ តោះឡើងផ្ទះសិនមកងូតទឹកឱ្យហើយនឹងអាលរកបាយទឹក...
អរគុណអ្នកម្ដាយណាស់ដែលមិនភ្លេចកូនទាំងពីរ(ទុំនិងពេជ្រឆ្លើយទៅម្តាយធម៌វិញដោយលើកដៃសំពះផង)។
ម្តាយធម៌ ទុំនិងពេជ្របានសំណេះសំណាលសួរសុខទុក្ខពីឪពុកម្ដាយញាតិមិត្តរបស់ ទុំដោយរាក់ទាក់។ លុះបរិភោគបាយរួចហើយដោយវេលាស្ងាត់ទុំក៏បានរៀបរាប់ដំណើររឿងដែលគេ មកត្បូងឃ្មុំនេះទាំងអស់ប្រាប់ដល់ម្តាយធម៌ដោយបញ្ជាក់ថាទាវ បានប្រគល់ដន្លាប់ផាហ៊ុមស្លាម្លូដល់គេជាទីសំអាង។
យើង ឈប់ស្លេះរឿងទុំនិងពេជ្រទៅដល់ស្រុកត្បូងឃ្មុំត្រឹមណេះសិនយើងងាក បែរមកមើលផ្ទះចៅហ្វាយស្រុកអរជូននៅស្រុកត្បូងឃ្មុំនេះវិញម្ដង ថ្ងៃនេះលោកបាននិយាយនិងភរិយាលោកថា៖
ប្អូន អើយ!សព្វថ្ងៃនេះបងប្រៀបបាននឹងមនុស្សមានបុណ្យម្នាក់ដែរព្រោះថាបង នេះត្រូវគ្រប់គ្រងលើបណ្ដាប្រជានុរាស្ត្រពេញស្រុកត្បូងឃ្មុំនេះ ប្អូនគិតទៅមើលមិនទ្រព្យសម្បត្តិឬខ្ញុំកំដរគឹបងមានទាំងអស់។ ប៉ុន្តែបងបានឮសំដីរាស្ត្រនិយាយគ្នាថានៅក្នុងស្រុកយើងនេះមាន អ្នកមេម៉ាយម្នាក់មានទ្រព្យសម្បត្តិគួរសមដែរគាត់មានកូនស្រីតែ ម្នាក់ដូចជាយើងមានកូនងួនម្នាក់ដែរ។
ឮថាកូនស្រីនោះឈ្មោះទាវមានរូបសម្បត្តិស្រស់ស្អាតណាស់ថែមទាំងមានភីលៀងចាំបម្រើកូនស្រីនោះទៀតផង។
លោកស្រីប្រពន្ធចៅហ្វាយស្រុកអរជូនអង្គុយស្ដាប់ប្ដីនិយាយពីរឿងនាងទាវហើយក៏ឆ្លើយតបនឹងប្ដីថា៖

- ខ្ញុំ ឮបងនិយាយពីទាវនោះខ្ញុំដូចជាចាប់អារម្មណ៍ដែរព្រោះថាកូនងួនរបស់ យើងក៏ធំពេញរូបរាងល្មមឱ្យមានគូស្រកររដែរប៉ុន្តែខ្ញុំមិនទាន់ឃើញ មានកូនចៅនរណាឱ្យស័ក្តិសមឡើយ។ បើនាងទាវល្អស្អាតពិតដូចជាអ្នកស្រុកនិយាយមែននោះយើងគួរតែទៅ ស្ដីដណ្ដឹងឱ្យកូនយើងទៅតើយ៉ាងម៉េចដែរលោកបង?
- ពិតមែន ហើយ(លោកអរជូនឆ្លើយទៅប្រពន្ធវិញ)បើដូចច្នោះប្អូនគួររកពឹង អ្នកចេះនិយាយស្ដីចែចូវហើយនិងរកផ្លែឈើនំនែកទៅជាមួយផង។
បន្ទាប់ពី ស្រុះស្រួលគំនិតគ្នាហើយភរិយាលោកចៅហ្វាយស្រុកបានរកពឹងអ្នកពូកែ ខាងវេហាស៍ខាងចែចូវនឹងឱ្យគេរៀបចំផ្លែឈើនំចំណីដាក់ថាសហើយ ធ្វើដំណើរទៅផ្ទះម្ដាយទាវ។ ពេលទៅដល់មើលពីក្រៅផ្ទះស្គាល់ជាក់ថាគាត់ជាម្ដាយទាវអ្នកចែចូវក៏ រលះរលាំងឡើងលើផ្ទះ។ ម្ដាយនាងទាវកាលបើឃើញភ្ញៀវឡើងដូច្នោះក៏ទទួលរាក់ទាក់ថា៖
- អ្ហូ!អ្នកអញ្ជើញអង្គុយលេងសិនមកតើអ្នកអញ្ជើញមានការទៅឆ្ងាយឬក៏អញ្ជើញមករកខ្ញុំមានការអ្វីទេ?
- ចាស៎អ្នកអើយខ្ញុំជម្រាបសួរ(អ្នកចែចូវនិយាយបណ្ដើរព្រមទាំងលើដៃសំពះបណ្ដើរ)។
ពេលនោះ អ្នកកាន់នំចំណីផ្លែឈើក៏មកដល់ដែរ។ ម្ដាយនាងទាវរៀបចំផ្លែឈើនំចំណីនោះដាក់លើតុរួចរាល់ស្រេចបាច់ហើយ គាត់ក៏បែរមកជួបភ្ញៀវវិញ។ ពេលនោះអ្នកស្រីចែចូវក៏និយាយបន្ត៖
- អ្នក អើយ!ខ្ញុំមកនេះព្រោះលោកប្រុសនិងលោកស្រីគាត់ពឹងពាក់ឱ្យមកហើយបើ និយាយទៅខុសឆ្គងយ៉ាងណាសូមមេត្តាកុំប្រកាន់ទោសពៃរ៍អ្វីឮល្បីថា អ្នកស្រីមានកូនដ៏ល្អម្នាក់ដូច្នេះហើយទើបលោកប្រុសនិងលោកស្រីគាត់ បានឱ្យខ្ញុំមកសុំចងស្ពានមេត្រីសុំស្នាក់សុំស្នើសុំជណ្ដើរឡើងសុំ ស្ដីដណ្ដឹងកូនស្រីអ្នកឱ្យទៅម៉ឺនងួនកូនលោកតើអ្នកគិតយ៉ាងណាដែរសូម មានប្រសាសន៍មកចុះ។
ឮ សំដីនេះភ្លាមអ្នកមេម៉ាយម្ដាយទាវហាក់អរក្នុងពោះព្រោះត្រូវនឹង ចិត្តគិតប៉ងប៉ុន្តែគាត់រំងាប់អារម្មណ៍រួចឆ្លើយវិញថា៖
- ពិបាក ដែរអ្នកអើយសព្វថ្ងៃនេះព្រោះថាមានអ្នកចូលមកហូរហែមានទាំងរាស្ត្រ ទាំងមន្ត្រីខ្ញុំមិនដឹងគិតថាឱ្យទៅនរណាខ្ញុំចេះតែថាកូនខ្ញុំ ជាប់ធុរៈប៉ុន្តែមកប៉ះលើអ្នកធំក្នុងស្រុកយ៉ាងនេះលោកមានអំណាចពេញ ទាំងស្រុកត្បូងឃ្មុំនរណាៗក៏ត្រូវរស់នៅក្រោមអំណាចលោកដែរ។ ឥឡូវនេះណាអ្នកខ្ញុំឆ្លើយមិនទាន់បានទេចាំសួរចិត្តកូនសិន។
អ្នក ចែចូវកាលបើបានស្ដាប់ចម្លើយម្ដាយទាវយ៉ាងដូច្នោះហើយក៏នាំគ្នាលើក ជំនូនទាំងអស់ទៅម្ដាយទាវហើយក៏សំពះលាចេញទៅ។ គាត់បានលើកយកពាក្យសំដីដែលម្ដាយទាវបាននិយាយរៀបរាប់ប្រាប់លោក ចៅហ្វាយស្រុកនិងភរីយាដោយគ្មានខ្វះមួយពាក្យឡើយ។
និយាយពី ម្ដាយទាវវិញពេលដែលភ្ញៀវចេញទៅផុតអស់គាត់ក៏ប្រញាប់ចូលទៅ ខាងក្នុងជួបទាវគាត់និយាយហាក់ដូចជាត្រេកអរពេកក្រៃថា៖
- កូនស្រី ម្ដាយពេលនេះណាកូនបានខ្ពស់មុខលើសអស់ស្រីក្នុងស្រុកត្បូងឃ្មុំ នេះព្រោះថាម្ដាយបានលើកកូនឱ្យទៅចៅហ្វាយស្រុកអរជូនហើយ។ ចាប់ពីថ្ងៃនេះតទៅកូនស្រីម្ដាយត្រូវរៀបចំខ្លួនឱ្យបានសមរម្យឬកពារ ទៀតសោតក៏កុំឆ្មើងឆ្មៃឱ្យសោះ។
ស្រស់ ស្រីទាវកាលដែរបានស្ដាប់ម្ដាយនិយាយដូច្នោះហើយនាងហាក់ ស្រយុតស្រយង់អស់រាងកាយ។ ទាវខំប្រមូលអារម្មណ៍ឆ្លើយទៅម្ដាយវិញថា៖
- អ្នក ម៉ែអើយ!ពេលនេះកូននៅស្ដាយបានទឹកនំចំណីកូនមិនចង់ឃ្លាតពីអ្នក ម្ដាយទេសូមម៉ែកុំលើកកូនឱ្យគេថ្វី។ ហើយបើម៉ែយល់ព្រមល្មមនឹងគេហើយនោះសូមម៉ែយកកូនផ្សេងការនឹងគេ ចុះ។
ពាក្យសំដី ទាំងប៉ុន្មានរបស់ទាវបានចាក់ទម្លុះក្ដីសង្ឃមរបស់ម្ដាយនាងឱ្យ ធ្លុះធ្លាយដាចដោយគ្មានសល់។ គាត់ខំប្រឹងសង្កត់ចិត្តដោយនិយាយប្រាប់ទាវវិញថា៖
- កូន អើយ!ពេលនេះកូនមិនអាចឈ្នះបានទេយើងជាពងមាន់កុំចង់យកឈ្នះនឹងថ្ម ហើយបើកូនប្រកែកដាច់ខាតនោះវានឹងខុសប្រពៃណីដែលថា”នំមិនធំជាងនាឡិ ទេ”ចំណែកសត្វព្រៃតូចតាចដែលហ៊ានល្បងនឹងសត្វធំកាចសាហាវគង់នឹង ស្លាប់ខ្លួនអាសារឥតការមិនខាន។
យើង ឈប់ស្លេះរឿងទាវនិងម្ដាយត្រឹមនេះសិនយើងបែរមកមើលទុំនិងពេជ្រ វិញម្ដង។ បន្ទាប់ពីបានស្នាក់នៅក្នុងស្រុកត្បូងឃ្មុំជាយូរថ្ងៃមកទុំកើតទុក្ខ ក្រៀមក្រំក្នុងចិត្តត្បិតអីខ្លួនមិនបានទៅរកទាវសោះទុំនិយាយទាំង ក្រៀមក្រំប្រាប់ពេជ្រថា៖
- ពេជ្រ អើយ!ឥឡូវយើងមកស្នាក់នៅទីនេះយូរថ្ងៃដែរហើយបងមិនដែលបានទៅជួបទាវ ម្ដងសោះ។ បងនេះនឹកដល់ទាវពេកក្រៃហើយប្អូនជួយគិតបងមើលថាតើបងគួរទៅឥឡូវ ឬក៏ចាំបន្តិចទៀត?
- បង ទៅឥឡូវក៏ទៅចុះ(ពេជ្រឆ្លើយទៅទុំទាំងក្រៀមក្រំ)ប៉ុន្តែបងត្រូវ ប្រយ័ត្នផងថាស្រីៗមានល្បិចច្រើនណាស់ស្រីខ្លះមានចិត្តឆេវឆាវមនចេះ គិតពិចារណារកហេតុផលគិតតែពីខឹងចំណែកស្រីខ្លះទៀតប្រើកលមាយារ ប្រើប្រាស់រូបយើងដើម្បីទ្រព្យផ្សេងៗរហូតដល់ស្លាប់អាសារឥតការក៏មាន។
- អរគុណ ហើយនូវដំបូន្មានដ៏ល្អរបស់ប្អូនប៉ុន្តែបងគិតថាចំពោះទាវនាងមិន ដូចស្រីដែលប្អូននិយាយទេនាងជាស្រីដែលមានចរិយាសុភាពរមទម្យ ស្មោះត្រង់ហើយដែលប្រការសំខាន់នាងបានប្រគល់ដន្លាប់ផាហ៊ុមនិងស្លា ម្លូឱ្យបងជាតឹកតាង។ ណ្ហើយ!បងទៅសិនហើយពេជ្រកុំឱ្យថ្ងៃទាន់។
គ្រាន់តែ ឈានជើងចេញពីផ្ទះភ្លាមបណ្ឌិតទុំថ្មីយើងខំប្រឹងស្រូតដំណើរយ៉ាង លឿនដោយមិនខ្លាចនឿយហត់ក្នុងចិត្តរបស់គេនឹកស្រមៃឃើញតែទាវមិនដាច់ ឡើយ។ ដោយសេចក្ដីស្រលាញ់និងនឹករលឹកខ្លាំងពេកបានធ្វើឱ្យផ្លូវដ៏សែនឆ្ងាយ ប្រែក្លាយជាជិតបង្កើយ។ ប៉ុន្មានម៉ោងក្រោយមកទុំក៏បានដល់គេហដ្ឋានមួយដែលគេប្រហែលក្នុង ចិត្តថាជាផ្ទះរបស់នាងទាវ។ ទុំឈររេរានៅខាងមុខផ្ទះមិនហ៊ានចូល។ ក្នុងថ្ងៃនោះដែរម្ដាយទាវមិនបាននៅផ្ទះទេគាត់មានការចេញទៅឆ្ងាយ មិនដឹងជាថ្មើម៉ានទើបបានមកដល់វិញទេដូច្នេះនៅក្នុងផ្ទះមានតែនាង នោនិងទាវតែប៉ុណ្ណោះ។ ដោយឃើញស្ងាត់ទុំចេះតែអើតមើលហើយរេរាមិនហ៊ានចូល។
- អ្នកអើយអញ្ជើញមកនេះមក!
បណ្ឌិតទុំឮសំឡេងសួរចំខ្លួនឯងយ៉ាងដូច្នោះក៏ប្រញាប់ឈានជើងឡើងលើផ្ទះ។ នោក៏បានសួរបន្តទៀតថា៖
- តើអ្នកអញ្ជើញមកទីនេះមានការអ្វីដែរ?
- ខ្ញុំមករកទាវណាប្អូន(ទុំឆ្លើយតបវិញ)
- អ្នកថាមករកទាវតើអ្នកត្រូវជាអ្វីនឹងទាវទៅ(នោសួរតបវិញដោយឆ្ងល់)
- បង នេះហើយធ្លាប់មកសូត្រឱ្យនាងស្ដាប់។ ហេតុអ្វីក៏ធ្វើពើមិនស្គាល់បងយ៉ាងនេះ?(ទុំនិយាយបណ្ដើរលូកដៃចូល ហោប៉ៅបណ្ដើរ)ហើយបងបាននាំទាំងវត្ថុតំណាងដែលទាវបានប្រគល់ឱ្យបង នោះគឺដន្លាប់និងផាហ៊ុមដែលបងជូតក្បាលនេះវាប្រាប់ឱ្យបងសឹកឱ្យ ឆាប់មក។
ឮសំដីនេះភ្លាមទាវនឹកមានចិត្តអរក្នុងពោះព្រួចនាងបើកទ្វារចេញមកភ្លាមហើយក៏ឆ្លើយតបវិញ ថា៖៖
- នរណាផ្ដាំថាឱ្យអ្នកសឹកមកឆាប់…?
- គឺដន្លាប់និងផាហ៊ុមនេះហើយដែលទាវបានឱ្យមកបងវានិយាយប្រាប់ថាឱ្យសឹកមករកទាវជាប្រញាប់ផង។
- អ្នកកុំពោលដូច្នេះមិនសមទេខ្ញុំមិនបានប្រា់ដូច្នោះឡើយសូមអ្នកត្រលប់ទៅផ្ទះវិញចុះ។
- តើនរណា ទៅដែលឆោតត្រលប់ទៅវិញនោះ។ បងខំស្កាត់ពីនាយមកដល់ទីនេះគឺដើម្បីរូបប្អូនតែម្នាក់គត់។ តើឱ្យបងត្រលប់ទៅវិញម្ដេចកើតទៅ?
ទាវ- ខ្លួនប្អូនសព្វថ្ងៃប្រៀបដូចផ្កា ឯអ្នកឧបមាដូចកន្លង់
ហើររកឃើញផ្កាចូលត្រឹបត្រង់ រួចមិនបង្អង់ត្រាច់លីលា។
ទុំ- ខ្លូនបងប្រៀបដូចជារាជសីហ៍ ខ្លួននាងទាវស្រីដូចគុហា
រាជសីហ៍បើបានលំនៅជា មិនអាចឃ្លាតឃ្លាគុហាឡើយ
ទាវ- ខ្លួនប្អូនប្រៀបដូចកំពង់ ខ្លួនអ្នកឆោមយង់ដូចទូកហើយ
ជាប់រកអាស្រ័យអ្នកថ្លៃអើយ ចេញទៅកន្តើយមិននឹកនា។
ទុំ- ខ្លួនបងប្រៀបដូចត្រីធំ ខ្លួនទាវក្រមុំដូចគង្គា
ត្រីបានទឹកជ្រៅហែលរេរា កុំកែវពុំងាគិតសង្ស័យ។
ទាវ- ខ្លួនប្អូនប្រៀបបានដូចព្រឹក្សា អ្នកដូចសារិកាទំសព្វថ្ងៃ
ចតជាទ្រនំទំអាស្រ័យ ហើយហើរច្រៀងច្រៃទៅទីទៃ។
ទុំ- ខ្លួនបងប្រៀបបានដូចសត្វខ្លា ខ្លួនកែវកនិដ្ឋាប្រៀបដូចព្រៃ
ធម្មតាសត្វខ្លាមិនវិលវៃ ចៀសចេញចោលព្រៃណា¬ថ្លៃបង។
ទាវ- ខ្លួនប្រៀបដូចឈើជាបង្គង ខ្លួនអ្នកប្រុសឈ្មងដូចជាឃ្មុំ
មកទំផ្ញើសាំហើរជាម្ដង ឈើសោតសៅហ្មងអសារនៅ។
ទុំ- ខ្លួនបងប្រៀបបានដូចដំរី ខ្លួនប្អូនស្រស់ស្រីដូចអំពៅ
ដំរីបានផ្អែមមិនដែលទៅ ឆ្ងាយពីអំពៅណាអូនណា។

- អ្នក និយាយ ពាក្យទាំងនេះដោយសារតែអ្នកមានប្រាជ្ញាវោហារតែប៉ុណ្ណោះប៉ុន្តែ បើស្រីណាបានប៉ះពាល់ហើយមុនជាសោយសោកាជាក់ជាមិនខាន។
- កុំ និយាយដូច្នោះអីណាប្អូន(ទុំនិយាយព្រមទាំងចូលទៅចាប់ដៃទាវហើយហ៊ាន ទាំងថើបថ្ពាល់ទៀតដោយឥតក្រែងសោះ)បងខំស្កាត់មកពីនាយដោយសារតែប្អូន ម្នាក់គត់។
- មនុស្សមានប្រាជ្ញាព្រមទាំងវោហារពូកែដូចរូបបងនេះបើស្រីណាបានលង់ប្រាណជាមួយហើយប្រាកដស្ដាយក្រោយមិនខាន។
នោ ជាភិលៀងឃើញដូច្នោះក៏ចេញមកខាងក្រៅបិទទ្វារទុកឱ្យទុំនិងទាវនៅតែ ពីរនាក់។ ដោយសេចក្ដីស្រលាញ់បានធ្វើឱ្យទុំនិងទាវភ្លេចអស់ប្រពៃណី។ ទាវហ៊ានរហូតឱ្យទុំស្នាក់នៅបន្ទប់ជាមួយនាងមួយយប់បន្ទាប់មកអ្នក ទាំងពីរបានស្បថខ្ចាក់ស្លាប្ដូរគ្នាទៀតផង។
ទាវ- អ្នកថ្លៃប្អូនអើយ!ពេលនេះបងបានរួមស្នេហ៍និងប្អូនហើយថ្ងៃក្រោយបងចាកចោលប្អូនទេដឹង?
ទុំ- មិន ដូច្នោះទេប្អូនប្អូនមានគុណលើបងធ្ងន់ប្រៀបដូចភ្នំព្រះសុមេរុ ខ្លូនប្អូនប្រៀបដូចសូគ្រិពដែលផ្ញើជន្មជីពលើរាមាហើយ។ បងស្រលាញ់ប្អូនដោយស្មោះរហូតដល់អស់សង្ខាប្អូនជឿបងចុះ។ និយាយពីម្ដាយទាវវិញគាត់បានត្រលប់មកពីបុណ្យគេនៅឆ្ងាយហើយក៏ មកដល់ផ្ទះ។ ទាវបានដឹងរឿងនេះភ្លាមក៏ឱ្យទុំចេញមកក្រៅដោយធ្វើហាក់ដូចជាទាវ នៅក្នុងម្លប់មិនបានដឹងរឿងអ្វីទាំងអស់។ ម្ដាយទាវឡើងដល់លើផ្ទះក៏បានជួបទុំហើយក៏សួរថា៖
- អ្នកកំលោះទៅណាមកណាដែរ…ខ្ញុំដូចជាធ្លាប់ស្គាល់ឬអត់ហើយមកស្នាក់នៅប៉ុន្មានថ្ងៃដែរ?
- ខ្ញុំបាទ មកពីស្រុកឆ្ងាយណាស់គិតថាចង់រកទិញគោនិងសេះខ្លះ។ ខ្ញុំបាទមកគ្នាពីនាក់ម្នាក់ទៀតស្នាក់នៅផ្ទះគេខាងនោះគេធ្លាប់ ស្គាល់ព្រោះខ្ញុំធ្លាប់ស្មូត្រឱ្យគេស្ដាប់។
ឮថាធ្លាប់ស្មូត្រឱ្យស្ដាប់ដូច្នោះម្ដាយទាវនឹកឃើញហើយក៏និយាយវិញថា៖
- ឱលោកកូនទេឬ?ម្ដាយស្មានថានរណា។ ម្ដាយមិនថាអ្វីទេលោកកូនចង់ស្នាក់នៅយូរប៉ុនណាក៏តាមចិត្តចុះ។
ឮថា ស្នាក់នៅបានតាមចិត្តដូច្នោះទុំសែនរីករាយក្នុងចិត្តឥតឧបមាព្រោះ ត្រូវនិងចិត្តប៉ងមកស្រាប់។ ម្ដាយទាវបានរៀបចំកន្ទេលមុងខ្នើយឱ្យទុំសំរាកដោយមិនដឹងថានេះជា ឱកាស់ល្អសំរាប់ឱ្យទុំនិងទាវបានជួបគ្នានោះទេ...។ ទុំស្នាក់នៅផ្ទះទាវជាយូរថ្ងៃភ្លេចអស់ស្រុកភូមិកំណើតភ្លេចទាំង ពេជ្រដែលខំធ្វើដំណើររួមសុខរួមទុក្ខជាមួយគ្នាពីចំម្ងាយមកទៀតផង។ រយះពេលក្រោយមកម៉ឺនងួនមិនបានដឹងពីស្នេហាលួចលាក់ទុំនិងទាវឡើយគេ បាននាំយកមាស់ប្រាក់ខ្លះមកផ្គាប់ផ្គន់ទាវនិងមករកទាវមិនដែលហ៊ានខាន សោះ។ ម្ដាយទាវឃើញដូច្នោះគាត់សែនពេញចិត្តស្រលាញ់ម៉ឺនងួនពេកក្រៃគាត់ មិនដែលហាស្ដីឃាត់ឃាំងម្ដងណាឡើយ។ ចំណែកម៉ឺនងួនគេមិនបានដឹងថាការដែលគេទៅរកទាវនេះគឺធ្វើឱ្យទាវ ធុញថប់ក្នុងប្រាណនោះទេគេចេះតែនិយាយតែម្នាក់ឯងជារឿយៗថា៖
- ឱ ប្អូនស្ងួនមាសបងអើយ!ប្អូនសែនល្អលើសអស់ស្រីលើផែនដីបើប្អូនព្រម ស្ម័គ្របងបងនឹងថ្នមប្អូនដូចកែវចរណៃមិនឱ្យមានពីរបីឡើយ។
យើង ឈប់ស្លេះនិយាយត្រឹមនេះសិនសូមនិយាយពីតួអង្គព្រះចក្រីមួយអង្គ ទ្រង់ព្រះនាម”រាមា”ព្រះអង្គ សោយរាជ្រនៅនគរកម្ពុជានាបន្ទាយលង្វែកទ្រង់មានប្ញទ្ធិបារមី ខ្លាំងពេកក្រៃអស់ប្រជានុរាស្ត្រសឹងបានសុខសាន្តគ្រប់តំបន់។ ព្រះអង្គរាមាទ្រង់មានអគ្គមហេសីមួយអង្គមានរូបឆោមលោមពណ៌យ៉ាងស្រស់ សោភាថែមទាំងព្រះនាងជាស្រីគ្រប់លក្ខណ៍ទៀតផង
កាលនោះ មានព្រះអង្គរាមាទ្រង់ល្បីថាមានឈ្មោះបណ្ឌិតទុំរស់នៅស្រុក ត្បូងឃ្មុំចេះច្រៀងស្មូតផ្លាស់ប្ដូររឿងបានយ៉ាងពិរោះគ្មានគូ ប្រៀបឡើយ។ មួយទៀតគឺបណ្ឌិតពេជ្រចេះផ្លុំបទភ្លេងស្ដាប់ទៅគួរឱ្យជក់ចិត្តណាស់។ អង្គស្ដេចរាមាទ្រង់សណ្ដាប់បានដូច្នោះហើយទ្រង់សព្វព្រះរាជហរទ័យ ត្រាស់បង្គាប់រាជបំរើតាមរាជការឱ្យទៅនាំបណ្ឌិតទុំនិងពេជ្រមកថ្វាយ ក្សត្រជាបន្ទាន់។ ទទួលបានព្រះរាជឱង្កាភ្លាមរាជបំរើនាំគ្នាចុះទូកចាប់ចេញដដំណើរ តែម្ដងពួកគេមិនហ៊ានឈប់ឬបង្អែរបង្អង់ឡើយពេលទៅដល់កំពង់ចតទូក រួចហើយពួកគេក៏ប្រញាប់ទៅជួបលោកចៅហ្វាយស្រុក។ បន្ទាប់ពីបានរាជឱង្ការបស់អង្គស្ដេចរាមាហើយចៅហ្វាស្រុកអរជូនក៏ ចាត់បំរើឱ្យទៅតាមទុំនិងពេជ្រមកជាប្រញាប់បន្តិចក្រោយមកទុំនិង ពេជ្រក៏មកដល់។ ចៅហ្វាយស្រុកអរជូនឃើញបណ្ឌិតទាំងពីមកដល់ក៏ប្រញាប់ប្រាប់ថា៖
- ត្បិត ពេលនេះមានរាជបំរើរាជវាំងមកព្រះអង្គរាមាទ្រង់ត្រាស់បង្គាប់ឱ្យ នាំខ្លួនអ្នកទាំងពីរឱ្យចូលរាជវាំងក្នុងពេលឥឡូវនេះតែម្ដង។ ទុំនិងពេជ្រស្ដាប់ហើយមិនហ៊ានប្រកែកអ្វីទេប៉ុន្តែគ្រាន់តែសុំថា ចាំថ្ងៃស្អែកចាំចេញទៅត្បិតពេលនេះមិនទាំន់បានរៀបចំប្រដាប់ប្រដា សំរាប់ប្រចាំកាយនៅឡើយ។ រាជបំរើយល់ចិត្តបណ្ឌិតទាំងពីរក៏ព្រមតាមការសុំគ្រាន់តែបញ្ជាក់ ថាឱ្យរួតរះនៅវេលាថ្ងៃស្អែកព្រោះជាបញ្ជាប្រញាប់។
អានតវគ្គទី ៤
Continue Reading...

រឿងទុំទាវ២

វគ្គទី២
ខែភទ្របទ កន្លងផុតទៅខែអស្សុជនឹងកត្តិកក៏ឈានចូលមកដល់។ ធ្មេចបើកៗខែមិគសិរក៏រំលងផុតទៀតខែបុស្សក៏លូនចូលមកជំនួសវិញ។ ខ្ស់លរំហើយនាខេបុស្សធ្វើឱ្យត្រជាក់រងារសព្វសារពាង្គកាយ។ ពេលនេះមានតែនេនពីអង្គប៉ុណ្ណោះដែលគង់នៅមិនសុខក្នុងចិត្ត ជ្រួលច្របល់លែងខ្មាសអស់នេនទាំងអស់ដែលគង់នៅក្នុងវត្តនោះដែរ។ នេនពេជ្របានឡើងទៅលើកុដិដើម្បីក្រាបបង្គំលោកគ្រូសង្គ្រាជគិតថាបើ លោកជេរក៏ជេរទៅចុះពេលនេនពេជ្រឡើងទៅជួនជាលោកគ្រូឃើញហើយក៏សួរ គួរសមមុនថា៖
-ពេជ្រ សឹកថ្ងៃណាក៏សឹកចុះខែបុស្សនេះបានត្រូវលើទំនួល…សឹក ហើយនឹង បានធ្វើស្រែធ្វើស្រូវផង។ នេនទុំលបស្ដាប់ឮថានេនពេជ្រសឹកបានឆាប់ហើយចំលើទំនួលទៀតនោះ រឹតតែធ្វើឱ្យអារម្មណ៍របស់នេនក្ដុកក្ដួលអួលណែនគិតថា៖
-អាត្មាអញទ្រាំលែងបានទៀតហើយត្រូវតែលាសឹកពេលនេះទោះជាត្រូវរងទុក្ខវេទនាយ៉ាងណាក៏មិនខ្លាចដែរ។
នេះ ហេតុតែកម្មមោហ៍បាំងជញ្ជាំងបិទទើបបានបណ្ដាលឱ្យនេនទុំមិននឹកស្ដាយ ផ្នួសសូម្បីតែប៉ុនសរសៃសក់…ហើយ រឹតតែលែងខ្វល់ពីលោកគ្រូខ្មាសគេ ទៀតផង។ នេនពេជ្រលាសឹកព្រឹកនេះហើយចំណែកនេនទុំឃើញដូច្នោះនៅមិនសុខចង់ ស្ទុះទៅរកលោកគ្រូដែរប៉ុន្តែ…
-មិនបានទេបង(បណ្ឌិតពេជ្រឃាត់)ទ្រាំបន្តិចទៀតសិនទៅកុំប្រញាប់ពេកថ្វីទោះជាទៅឥឡូវក៏លោកគ្រូមិនអនុញ្ញាតិដែរ។
យើង សូមស្លេះរឿងទុំប៉ុណ្ណេះសិនសូមបែរមកមើលនាងទាវវិញម្ដង ចាប់តាំងពីថ្ងៃដែលនេនទុំចាកចេញទៅទាវកើតទុក្ខចំបែងគ្មានពេលល្ហែ ក្នុងចិត្តគិតថា៖
-ឱ ខ្ញុំអើយ!ស្ដាយអើយសែនស្ដាយពេកកន្លងមិនដឹងជាធ្វើដូម្ដេចទើបបាន ជួបបងទៀតទេហើយនៅពេលនេះតើបងមាននឹករលឹកដល់ប្អូនវិញដែរឬទេ?ចំណែក ប្អូនវិញទន្ទឹងផ្លូវបងរៀងរាល់ថ្ងៃឡើងផ្សាក្ដៅក្រាហាយពេញប្រាណ អស់ទៅហើយ។ ឬមួយក៏បងមានជំងឺដង្កាត់ទេដឹង?តើធ្វើដូចម្ដេចនឹងបានដំណឹងពី បង?បើនឹងជួបគេឱ្យស៊ើបដំណឹងក៏មិនដឹងថាត្រូវទៅតាមផ្លូវណាដែរ?
ទាវ កិតចុះគិតឡើងហាក់ស្រម៉ៃឃើញថានេនទុំកំពុងស្មូត្រធម៌បទដោយមាន ញាតិមិត្តមកស្ដាប់ពេញផ្ទះសំឡេងស្មូត្រដ៏ពីរោះហាក់រណ្ដំពេញក្នុង ចិត្តទាវឱ្យស្រម៉ៃឃើញវង់ភក្ត្រដ៏ប៉ប្រិមរបស់នេនទុំនៅនឹង មុខ។ គិតដល់ត្រឹមនេះរឹតតែធ្វើឱ្យនាងទាវស្រ
ងេះស្រងោចថែមទៀតនាងរអូរក្នុងចិត្តថា៖
- ឱបងអើយ!តើបងវិលមករកប្អូនវិញដែរឬទេ?បើបងមិនមករកប្អូនវិញទេប្អូនពិតជាក្ស័យថ្ងៃណាមួយមិនខាន...។
ទាវ គិតម្នាក់ឯងសួរម្នាក់ឯង។ សំណួរគ្មានចម្លើយនេះរឹតតែធ្វើឱ្យនាងទាវមានអារម្មណ៍កណ្ដោចកណ្ដែង ខ្លោចផ្សាក្នុងចិត្តថែមមួយកម្រិតទៀត…គិតចុះគិតឡើងមិនដាច់ស្រេច ទាវក៏ហៅនោឱ្យមកជួយគិត…
- បងនោអើយជួយប្រាប់ខ្ញុំបន្តិចផងមើលថាតើប៉ុន្មានថ្ងៃប៉ុន្មានខែហើយ…
នោដឹងថាទាវកើតទុក្ខខ្លាំងដោយរង់ចាំផ្លូវនេនទុំដូចនោះក៏ជួយនិយាយថា៖
- ទាវ អើយសូមទាវកុំសោកាខ្លាំងពេកថ្វីរង់ចាំមើលខែក្រោយសិនទៅបងគិតថា គេឯណោះក៏គិតមកទាវមិនតិចដែរប៉ុន្តែពេលនេះគេនៅជាសង្ឃមិនទាន់ អាចមករកទាវបានទេ។ មិនយួរប៉ុន្មានគេនឹងស្រាយសិក្ខាហើយគេនឹងមករកទាវជាក់ជាមិនខាន។ បងសុំអង្វរចុះសូមទាវកុំយំសោកថ្វីបើដឹងដល់អ្នកម្ដាយលោកនឹងជេរ ផ្ដាសាហើយបើដឹងដល់ញាតិសន្ដានគេនឹងត្មេះតិះដៀលថាត្មះតិះដៀល”កូន មានពូជពង្សវង្សត្រកូលប៉ុន្តែមានកិរិយាជាស្រីចង្រៃ។ បងសូមរំលឹកមួយទៀតសូមនាងកុំខឹងនឹងបងព្រោះអីពាក្យចាស់បុរាណលោក តែងពោលថា៖“ធម្មជាតិជានំមិនដែលនំធំជាងនាឡិទេ”ទោះបី ជាធំប៉ុនណា ក៏ដោយក៏គេអាចកាត់តម្រូវដាក់ក្នុងចានឬនាឡិតាមចិត្តគេប្រាថ្នា។ មួយវិញទៀតក្រែងគេមិនមករកទាវទាវអើយសូមនាងកាត់ចិត្តខ្លះទៅហើយ ពេលនេះទៀតបងបានឮគេថាមម៉ឺនងួនគេប៉ងប្រាថ្នាលើរូបទាវផងគេមាន ឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់ព្រោះជាកូនចៅហ្វាយស្រុកនៅស្រុកត្បូងឃ្មុំនេះចំណែក តែទុំគ្រាន់តែជារាស្ត្រ ធម្មតាប៉ុណ្ណោះ… ។ បងសុំអះអាងថាទុំប្រាកដជាវិលមករកទាវវិញជាក់ជាមិនខាន។
បន្ទាប់ពី បានស្ដាប់នោនិយាយហើយទាវហាក់បានធូរស្បើយក្នុងអារម្មណ៍ខ្លះក៏ ប្រះខ្លួនគេងលក់ទៅ។ ភ្ងាក់ឡើងទាវក៏រៀបចំអុជធូបបន់ស្រន់ផ្សងឱ្យបានដល់នេនទុំ។ សូមស្លេះរឿងនាងទាវប៉ុណ្ណេះសិនសូមងាកបែរមកមើលទុំវិញម្ដង បន្ទាប់ពីនេនពេជ្របានសឹករួចហើយនេនទុំនៅម្នាក់ឯងក្រៀមក្រំចំបែង ក្នុងចិត្តឥតឧបមារាល់យប់នេនតែងតែលើកផាហ៊ុមដែលអប់ដោយក្លិនផ្កា យ៉ាងក្រអូបមកដណ្ដប់មិនដែលខានហើយក្នុងចិត្តនឹករលឹកទៅដល់ទាវ យ៉ាងខ្លាំង។ ព្រឹកមួពេលសូរិយារះចិញ្ចាចចិញ្ចែងនេនទុំតើនពីសឹងក៏រៀបចំខ្លួន ធ្វើដំណើរទៅផ្ទះម្ដាយជួនជាពេលនោះគាត់មិនបានចេញដើរចេញទៅណា។ ចំណែកអ្នកម្ដាយពេលឃើញកូនជានេនទៅដល់ក៏រលះរលាំងចេញមកទទួលហើយ សួរនាំដោយក្ដីរលឹកថា៖
- លោកកូននិមន្តមកផ្ទះពេលនេះតើមកជាសុខឬក៏ជាទុក្ខ…?
នេនទុំឮម្ដាយសូរដូច្នោះក៏ក្រាបយំហើយពិតទូលដោយពាក្យខុសថា៖
- ញោម អើយ!ពេលនេះអាត្មាមិនមានសេចក្ដីសុខក្នុងកាយទេព្រោះថាក្នុងពោះឈឺ ខ្មួលខ្មាញ់ដូចខ្វារក្ដិចស្មានទៅប្រហែលជាឈឺមួលហើយ។ អាត្មាឆាន់ក៏មិនបានសឹងក៏មិនលក់កាលពីថ្ងៃមុនអាត្មាបានឡើងទៅទូល ពិតលោកគ្រូថាមិនសូវជា។ លោកគ្រូបែរជាមិនយកចិត្តទុក្ខដាក់បែរជាឱ្យនេនពេជ្រសឹកទៅវិញ។ ចំពោះអាត្មាវិញលោកចេះតែបង្វេះរារាំងមិនឱ្យសឹកអាត្មាឆ្ងល់ថាតើ លោកទុកអាត្មាធ្វើអ្វីបើនៅហើយមិនបានសុខកាយផងនោះ។ ពេលនេះមានតែញោមទេសូមញោទៅជួយលាលោកគ្រូសឹកឱ្យអាត្មាផង។
ម្ដាយ ទុំបានស្ដាប់ឮបុត្រសំណព្វនិយាយប្រាប់ដូច្នោះកើតក្ដីសោកសៅយំ រៀបរាប់អាណិតកូនថា៖ឱម្ចាស់ថ្លៃម្ដាយអើយ!តាំងពីតូចរហូតដល់ធំ ប៉ុណ្ណេះម្ដាយឮតែដំណឹងកូនទេឥឡូវបានជួបកូនហើយបែរជាកើតរឿងមិន សប្បាយចិត្តទៅវិញម្ដាយសុំរំលឹកកូនចុះថាតើកូនមានខុសអ្វីផ្សេង ទេដឹងព្រោះថាតាំងពីមុនមកតាមដែរម្ដាយដឹងនោះថាលោកគ្រូស្រលាញ់ យកចិត្តទុក្ខដាក់កូនជាងគេទោះបីជស្លាម្លូបារីចង្ហាន់ផ្សេងៗលោក អនុញ្ញាតឱ្យយកឆាន់តាមចិត្តចង់មិនដែលហាមឃាត់អ្វីឡើយ។ ប៉ុន្តែបើសិនយ៉ាងដូច្នោះមែនចាំម្ដាយទៅជួយសុំលាឱ្យ…
នេនទុំបានស្ដាប់ម្ដាយនិយាយដូច្នោះហាក់បានធូរស្រាលក្នុងចិត្តខ្លះប៉ុន្តែនេនមានកូនចិត្តមួយគិតថា៖
- ម្ដាយ នេនជាស្ត្រីម្នាក់ដែលមានគំនិតឆ្លាតវៃព្រោះថាហាស្ដីមកហាក់ដូចជា ត្រូវ។ បន្ទាប់ពីរាប់រៀបប្រាប់ម្ដាយរួចហើយនេនទុំក៏លាម្ដាយត្រឡប់ទៅវត្ត វិញ…
- អាត្មា គិតសុំលាញោមទៅវត្តវិញហើយសូមញោមឆាប់អញ្ជើញទៅលាសឹកឱ្យផង ព្រោះពេលនេះអាត្មាជាស្រួលខ្លួនមិនទាន់ធ្វើទុក្ខ...។
ម្ដាយ ទុំគិតបន្តិចក៏រៀបចំស្លាម្លូបារីរួចជាស្រេចក៏ទាញក្រាមារបង់ក ដើរចេញទៅ។ ដល់វត្តគាត់ក៏បានដើរទៅជួបលោកគ្រូសូត្រមួយអង្គគាត់ក្រាបសំពះហើយ ពិតទូលគ្រូសូត្រពីរឿងដែលនេនទុំមិនអាចទ្រាំនៅជសាមណេរបាន។ បន្ទាប់មកម្ដាយនេនទុំក៏បានឡើងទៅជួបនិងក្រាបបង្គំលោកគ្រូហើយ ពិតទូលថា៖
វគ្គទី ២
ខ្ញុំព្រះករុណា សូមក្រាបថ្វាយបង្គំលោកគ្រូហើយក៏សុំអភ័យទោសជាមុនផងដែរថាបើ ខ្ញុំព្រះករុណានិយាយទៅហើយមានការខុសទាស់ត្រង់ណានោះសូមលោកគ្រូ មេត្តាកុំប្រកាន់ទោសព្រោះខ្ញុំព្រះករុណាជស្រីមិនសូវដឹងក្បួនច្បាប់ អ្វីទេ។
នេន ទុំកូនខ្ញុំព្រះករុណាបាននិមន្តទៅផ្ទះហើយខ្លួននេសព្វថ្ងៃនៅមាន តម្រេកនឹងល្បែងខ្លាចថានៅយួរក្រែងជ្រុលជ្រួសខុសនឹងវន័យនាំ មានទុក្ខ។ ហើយម្យ៉ាងទៀតពេលនេះនេនមិនសូវស្រួលក្នុងខ្លួនផងចេះតែឈឹចាប់ក្នុង ពោះឆាន់ក៏មិនបានសឹងក៏មិនលក់ឬមួយមកពីឆាន់នំចំណីទាស់ទេដឹង ព្រះអង្គ?
គ្រាន់តែលោកគ្រូបានស្ដាប់ម្ដាយនេនទុំនិយាយរៀបរាប់ចប់ភ្លាមលោកគ្រូក៏មានពុទ្ធដីកាតបវិញភ្លាមដែរថា៖
មិន ដូច្នោះទេឧបាសិកានេនទុំបានសុំអនុញ្ញាតអាត្មាទៅលក់តោកនៅស្រុក ត្បូងឃ្មុំ។ ពេលលក់អស់ត្រលប់មកវិញស្រាប់តែក្រៀមក្រំលែងមាត់លែងស្ដីហើយសុំលា អាត្មាសឹក។ អាត្មាវាយទៅឃើញថាពានលើលេខសូន្យបានសេចក្ដីថានឹងមានគ្រោះថ្នាក់ដល់ ជីវិត។ ដូច្នេះឧបាសិកាត្រូវឃាត់ឱ្យជាប់ទំរាំដាច់ឆ្នាំហ្នឹងទើបសឹកបាន។
លោកគ្រូ មានពុទ្ធដីកាបណ្ដើរសម្លឹងទៅម្ដាយនេនបណ្ដើរហាក់ដូចជាខឹងខ្លាំង។ ឃើញដូច្នោះម្ដាយនេនទុំក៏ក្រាបលាលោកគ្រូចុះមកវិញ។ គាត់បានទៅជួបនេនជាកូនហើយនិយាយថា៖
កុំ តតាំងនឹងលោកថ្វីព្រោះថាលោកមើលឃើញថាមិនល្អគឹប្រាកដជាមិនល្អហើយ គឹធ្លាក់រហូតដល់សូន្យកូនកុំទាន់គិតអ្វីគិតតែពីរៀនសូត្រធម៌ អារ្យវិញទៅណាកូន…
នេនទុំបានស្ដាប់ម្ដាយនិយាយដូច្នោះក្នុងចិត្តក្រហល់ក្រហាយឈឺពើតផ្សាពេកក្រៃនេនឃាត់ម្ដាយថា៖
ណ្ហើយ!ញោម មិនបាច់ប្រៀបធៀបអ្វីច្រើនទេញោមអញ្ជើញទៅសម្រាកសម្រាន្ដឱ្យបាន សុខកាយចុះកុំគិតពីអាត្មាទៀតថ្វីចាំដល់ពឹកស្អែកអាត្មានឹងយក ផាហ៊ុមដែលទាវប្រគេនចូលទៅព្រៃជ្រៅហើយលាសឹកនៅទីនោះរួចរាល់ហើយចាំ ចូលវិហារសុំស្មាលាទោសចំពោះព្រះអង្គ។
នេន ទុំរៀបរាប់ម្ដាយទាំងដួងចិត្តឈឺផ្សាលុះដល់កំណត់វេលានេនបានយក ផាហ៊ុមនិងគ្រឿងផ្កាភ្ញីជាច្រើនដើរចូលទៅព្រៃជ្រៅទាំងចិត្ត មួហ្មង។ បន្ទាប់ពីរៀបចំផ្កាភ្ញីទៀនធូបចំណីរួចហើយក៏លើកដៃវន្ធាហើយសូត្រ ថា៖
ឧបាសកកេ្ក កាមំ កាមេ ចរូបេ តិរិ វន្ទាវន្ទ៖
សូត្រ រួចស្រេចកាលណានេនទុំក៏បានផ្លាស់ស្បង់ចីពរចេញអស់ពីខ្លួនដោយមិន ស្ដាយស្រណោះសូម្បីតែបន្តិចទាំងស្បង់ទាំងអង្ស័កត្រូវនេនទុកលើ ប្រគាបឈើនៅក្បែរនោះ។ លុះសឹករួចរាល់ហើយបណ្ឌិតទុំក៏ស្កាត់ទៅជួបបណ្ឌិតពេជ្រ។ ពេជ្របានជួបទុំភ្លាមញញឹមញញែមរិករាយក្នុងចិត្តហើយសំណេះសំណាលគ្នា ពីនេះពីនោះមិនចេះចប់។
កន្លង ពេលច្រើនថ្ងៃក្រោយមកទុំក៏នឹកឃើញដល់ទាវហើយក៏កើតក្ដីនឹករលឹក យ៉ាងខ្លាំងទ្រាំមិនបានទុំក៏បបួលពេជ្រទៅរកទាវ។ ពេជ្រស្ដាប់បានហើយក៏ឆ្លើយភ្លាមវិញថា៖
ទុំទៅឥឡូវនេះមិនទាន់បានទេព្រោះថានៅមានទោសនៅជាប់នឹងខ្លួននៅឡើយដោយចិត្តធំហ៊ានសឹកខ្លួនឯង
បើដូច្នោះ យើងរៀបចំផ្លែឈើខ្លះហើយពេជ្រជូនខ្ញុំទៅជួបលោកគ្រូដើម្បីសុំលា ទោសកុំឱ្យលោកគ្រូខឹងខ្ញុំអី(ទុំឆ្លើយកាត់ពេជ្រទាំងតក់ក្រហល់)។ គិតគ្នារួចស្រេចហើយបណ្ឌិតថ្មីទាំងពីរក៏រៀបចំផ្លែឈើហើយធ្វើដំណើរ ទៅរកកុដិលោកគ្រូ។ ជួនជាពេលនោះលោកគ្រូកំពុងគង់ផ្អែកលើខ្នើយហាក់ដូចជាកំពុងរង់ចាំ ដែរ។ គ្រាន់តែឃើញទុំទៅដល់ភ្លាមក្នុងចិត្តលោកគ្រូហាក់ខឹងខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែហេតុជាសិស្សលោកគ្រូក៏រំងាប់អារម្មណ៍ហើយគង់នៅស្ងៀម។ ទុំនិងពេជ្រក្រាបសំពះលោកគ្រូហើយទុំក៏និយាយថា៖
សូម លោកគ្រូមេត្តាកុំខឹងនឹងខ្ញុំព្រះករុណាថ្វីខ្ញុំព្រះករុណាបានជា ជ្រុលលោកគ្រូឱ្យពរជ័យដល់ខ្ញុំព្រះករុណាទាំងពីរឱ្យបានចាកផុត ទុក្ខទោសទាំងពួងផង។ លោកគ្រូបានសង្គ្រាជស្ដាប់បណ្ឌិតទាំងពីរហើយក៏មានពុទ្ធដីកាតបវិញ ថា៖
ណ្ហើយចុះ!ចាប់ពី ថ្ងៃនេះតទៅអាត្មាលើកទោសទាំងចាស់ទាំងថ្មីឱ្យទាំងអស់។ ចំណែកឯរឿងដែលមានគ្រោះនោះក៏សូមឱ្យក្លាយជាសុខកុំបីឃ្លៀងឃ្លាតឡើយ។ លោកគ្រូបានស្តីប្រដៅសិស្សយ៉ាងច្រើន។ ទីបញ្ចប់លោកគ្រូក៏បានសូត្រកត្តាវតុ…បី ចប់ឱ្យពរដល់សិស្សទាំងពីរ។ ចំណែកបណ្ឌិតទាំងពីរក្រាបស្ដាប់លោកគ្រូចប់ហើយក៏ទទួលសាធុសាធុ។ ចប់ការប្រៀនប្រដៅឱ្យពរហើយទុំក៏បាននិយាយទៅកាន់លោកគ្រូថា៖
ខ្ញុំព្រះករុណា ទាំងពីរត្រូវទៅស្រុកត្បូងឃ្មុំវិញត្បិតអ្នកនៅទីនោះ ផ្ដាំឱ្យទៅកុំឱ្យខាន។ បើខ្ញុំព្រះករុណាមិនទៅនឹងក្បត់ពាក្យសន្យាហើយខ្ញុំព្រះករុណាមិន ពេញចិត្តត្រង់ថាញាតិមិត្តទាំងអស់ចេះតែផ្គូផ្គងខ្ញុំព្រះករុណាទៅនឹង ទាវដែលនៅចូលម្លប់នៅឡើយឃើញដូច្នោះខ្ញុំព្រះករុណាក៏គេចមកវិញ ភ្លាម។ លោកគ្រូបានស្ដាប់ទុំនិយាយដូច្នោះហើយលោកគិតក្នុងចិត្តថា៖
“ខ្មោច អាគ្រាន់បើមិនដែលមានប្រុសឯណាស្អប់ស្រីនោះទេ។ លោកគិតតែក្នុងចិត្តមិនបានចេញស្ដីព្រោះថាលោកនិយាយចេញមកវា ហាក់ដូចជាផ្ចាញ់ទុំយ៉ាងដូច្នោះដែរ។ បន្ទាប់ពីនិយាយគ្នាចប់ហើយទុំនិងពេជ្រក៏ក្រាបសំពះលាលោកគ្រូ ដើម្បីទៅផ្ទះជួបម្ដាយ។ ទុំបានសួរម្ដាយថា៖តើអ្នកម្ដាយឃាត់ឬទេបើកូនចង់ទៅរកទាវនៅស្រុក ត្បូងឃ្មុំនោះ?ម្ដាយស្ដាប់ហើយក្នុងចិត្តមិនចង់ឱ្យកូនទៅទេ ប៉ុន្តែបើនឹងឃាត់ក៏មិនបានដូច្នោះគាត់គ្រាន់តែនិយាយថា៖
ក្នុង ចិត្ត ម្ដាយមិនចង់ឱ្យកូនទៅទេព្រោះថាម្ដាយនេះកាន់តែចាស់ជរាហើយ នៅតែម្នាក់ឯងក្រែងឈឺថ្កាត់យប់ព្រលប់នឹងពឹងញាតិមិត្តក្រែងមិនដូច កូនប៉ុន្តែបើម្ដាយនឹងឃាត់កូនក៏មិនបាន។
ឮសំដីម្ដាយនិយាយដូច្នោះទុំក៏ឆ្លើយតបទៅម្ដាយវិញដោយលួងលោមថា៖
អ្នកម្ដាយអើយ!សូមអ្នកម្ដាយកុំព្រួយបារម្មណ៍ថ្វីកូនទៅហើយនឹងត្រលប់មករកអ្នកម្ដាយវិញទេ។
ដោយបាន ការអនុញ្ញាតហើយព្រឹកឡើងបណ្ឌិតទុំនិងពេជ្រនាំគ្នាចេញដំណើរដោយ ថ្មើរជើងឆ្ពោះទៅខេត្តកំពង់ចាម។ ពួកគេធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់តាមភ្លឺស្រែក៏បានជួបញាតិមិត្តជិតខាងហើយក៏ សបានផ្ដាំឱ្យអ្នកជិតខាងឱ្យជួយមើលអ្នកម្ដាយផង។ បន្ទាប់មកពេជ្រនិងទុំខិតខំធ្វើដំណើរទៅមុខទោះថ្ងៃក្ដៅយ៉ាងណាក៏ មិនហ៊ានឈប់សម្រាកដែរព្រោះខ្លាចយប់ ប៉ុន្តែទោះជាបណ្ឌិតទាំងពីរខំប្រឹងស្រូតរូតរះយ៉ាងណាក៏មិនអាចឆ្លង ផុតព្រៃបានដែរទីបំផុតពួកគេក៏បានយកដើមឈើជាទីជម្រកសម្រាក។ ទាំងពីរនាក់ទុំនិងពេជ្រជ្រើសរើសយកដើមឈើមួយដើមដែលរឹងមាំហើយក៏ នាំគ្នាឡើងទៅសម្រាកលើប្រគាបឈើនោះទុំបាននិយាយជាមួយពេជ្រថា៖
យើង ទាំងពីរមិនគួរលង់ខ្លួនមកដេកកណ្ដាលព្រៃដូច្នោះទេនេះបើសិនជាមាន សត្វសាហាវមកយាយីនឹងស្លាប់អាសារឥតបានការហើយញាតិមិត្តនឹង ត្មះតិះដៀលថាស្លាប់ព្រោះស្រី។
ទុំ ជជែកគ្នាពីនេះពីនោះរួចហើយក៏លង់លក់ទៅព្រោះត្រូវអស់កម្លាំង ពីថ្ងៃមកផង។ ព្រះសូរិយារះចាំងឆ្លុះស្លឹកឈើបញ្ចេញពន្លឺព្រាកៗប្រៀបបីដូចជាត្បូង ពេជ្រចរណៃអមដោយសំឡេងវាឃោរឃៅបក់ប៉ះស្លឹកឈើឮសូរប្រិបៗហាក់ដូចជា ដាស់អារម្មណ៍បណ្ឌិតទាំងពីរឱ្យភ្ញាក់ពីដំណេក។ ទុំនិងពេជ្រនាំគ្នាចុះពីលើដើមឈើហើយក៏ស្រូតដំណើរដំណើរទៅមុខទៀត ទាំងព្រលឹម។ ពេលចូលទៅដល់ក្បែរភូមិទុំនិងពេជ្របានជួបក្មេងឃ្វាលក្របីមួយ ហ្វូងហើយក៏បានសាកសួរផ្លូវដើម្បីទៅរកផ្ទះទាវ…
នែ៎!ប្អូនប្រុស សូមប្អូនឆ្លើយប្រាប់បងឱ្យត្រង់មកបងនឹងឱ្យរង្វាន់ដល់ប្អូនបង ចង់ដឹងថាតើផ្ទះទាវទៅដល់ណាដែរឆ្ងាយពីទីនេះឬទេ?ហើយតើនាងមានប្ដី ហើយឬនៅ?
ក្មេង ទាំងនោះស្ដាប់ហើយដូចជាមិនចង់ឆ្លើយទេប៉ុន្តែដោឮថាបានរង្វាន់ ពួកគេក៏ឆ្លើយប្រាប់ថា៖ ផ្ទះទាវនៅឆ្ងាយពីទីនេះគ្រាន់បើដែរទាវជាស្រីដែលមានម្ដាយ ថ្នាក់ថ្នមឱ្យនៅតែផ្ទះមិនដែលឱ្យចេញទៅណាម្ដងឡើយនិងមាភីលៀងម្នាក់ ទុកគ្រាន់កំដរកូនស្រីគាត់…សួ របងទាំងពីរបន្តិចថាតើរកផ្ទះទាវ មានការអ្វីដែរ?ឮសំនូរនេះទុំហាក់ដូចជាភាំងបន្តិចប៉ុន្តែគេក៏ ឆ្លើយបង្វេះវិញថា៖
គ្មានអ្វីទេប្អូនបងគ្រាន់តែឮថាទាវនេះចេះថ្នាំស្កន់ប្រមេះក្លន...។ ណ្ហើយបងទាំងពីរលាប្អូនសិនហើយណា៎។
អានតវគ្គទី ៣
Continue Reading...

រឿងទុំទាវ១

វគ្គទី១
សូម ចាប់និយាយពីបុរសឈ្មោះទុំមានទីកន្លែងកំណើតនៅស្រុកបាភ្នំ ខែត្រព្រៃវែង។ ទុំមានឪពុកម្ដាយពិតប្រាកដប៉ុន្តែគេមិនបានលើកមកនិយាយទេ។ នៅពេលដែល ទុំចំរើនវ័យបានធំបន្តិចឪពុកម្ដាយបាននាំទុំទៅផ្ញើលោកគ្រូ សង្គ្រាជដែលគង់នៅវត្តវិហារដើម្បីបានរៀនសូត្របំភ្លេចចោលគ្រឿង ល្បែងផ្សេង។ លោកគ្រូសង្គ្រាជទទួលទុំឱ្យស្នាក់នៅហើយក៏បានបង្រៀន មុខវិជ្ជាផ្សេងៗដល់ទំ។ ទុំ ជាសិស្សដែលមានប្រាជ្ញាវាងវៃរូបសម្បត្តិស្អាតសង្ហាថែមទាំងមានសំដី យ៉ាងពីរោះបើបានស្មូត្រឬមើលសាស្ត្រាអ្វីមួយស្ដាប់ទៅគួរឱ្យ ជក់ចិត្តណាស់។ ជារៀងរាល់ថ្ងៃទុំខិតខំរៀនសូត្រមិនដែលធ្វេសប្រហែសឡើយប៉ុន្តែ មុខវិជ្ជាដែលទុំឆាប់ចេះចាំបំផុតគឺខាងអាគម។ លុះរៀនបានយូរបន្តិចទុំក៏សុំលោកគ្រូសង្គ្រាជបួសជាសាមណេនៅក្នុង វត្តនោះទៅ។
ចំណេរ ក្រោយមកក៏មានបុរសម្នាក់ឈ្មោះពេជ្របានមកសុំលោកគ្រូសង្គ្រាជបួស និងស្នាក់នៅក្នុងវត្តនោះដែរ។ នេនពេជ្រមានចំណេះក្នុងខ្លួនប្រហាក់ប្រហែលនិងនេនទុំដែរគឺនេន ពេជ្រចេះផ្លុំប៉ីបានយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញទោះជាបទអ្វីក៏អាចផ្លុំ បានដែរបើបានស្ដាប់ហើយមិនចង់ដើរចេញទេ។
ដោយ ឃើញនេនពេជ្រមានខ្លួនមួយគ្មានបងគ្មានប្អូននេនទុំក៏សុំនេន ពេជ្រធ្វើជាប្អូន។ ជារៀងរាល់ថ្ងៃនេនទាំងពីរតែងធ្វើតោកលក់ឱ្យញាតិមិត្តជិតខាងវត្ត គ្រាន់បានកម្រៃផ្គត់ផ្គង់បន្ថែមលើជីវភាពប្រចាំថ្ងៃ។ ការរស់នៅដោយធ្វើតោកលក់របស់នេនទាំងពីរចេះតែបន្តរហូតដល់រដូវ ធ្លាក់ខ្យល់នេនទុំក៏បែកគំនិតថ្មីមួយហើយនិយាយទៅកាន់នេនពេជ្រថា៖ ”នេនពេជ្រអើយយើងលក់តោកមួយៗយូរហើយឃើញថាបានកម្រៃ ត្រឹមតែមួយថ្ងៃៗប៉ុណ្ណោះ”ដូចពាក្យបុរាណបានពោលថា”រស់នៅរៀងអាយ ជិតបង្កើយលំហែលំហើយតែប្អូនស្រី”គ្រាន់ ឥឡូវរដូវរងាជិតមកដល់ហើយយើង គ្មានកម្រៃគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីទិញគ្រឿងប្រដាប់ប្រដាប្រើប្រាស់និង ស្បៀងទេនេះបើយើងខំធ្វើតោកឱ្យបានច្រើនហើយចេញទៅលក់ដល់ ខេត្តឆ្ងាយៗទៀតនោះប្រហែលជាបានកម្រៃគ្រាន់ទប់ទល់រដូវរងាបាន។
នេន ពេជ្រស្ដាប់នេនទុំហើយក៏ស្រុះស្រួលគ្នាធ្វើតោកគរទុកឱ្យបានច្រើន ដើម្បីរកថ្ងៃចេញដំណើរ។ លុះមើលឃើញថា ល្មមអាចទៅបានហើយនេនទុំនិងនេនពេជ្រក៏រៀបចំទៀនធូបបារីស្លាម្លូ ដើម្បីថ្វាយបង្គំសុំការអនុញ្ញាតពីលោកគ្រូ។ លោកគ្រូសង្គ្រាជបានឃើញនេនទាំងពីរហើយក៏មានពុទ្ធដីកាសួរថា៖
- នេនទាំងពីរមករកអាត្មាមានការអ្វីដែរ?
នេន ទុំឮលោកគ្រូសង្គ្រាជសួរក៏ក្រាបសំពះហើយឆ្លើយវិញ ថា៖ខ្ញុំព្រះករុណាទាំងពីរមកនេះគឺមកសុំការអនុញ្ញាតពីលោកគ្រូដើម្បី ចេញទៅខេត្តឆ្ងាយលក់តោកព្រោះថានៅទីនេះយូរហើយមិនឃើញរីកចម្រើនអ្វី សោះ។
លោកគ្រូសង្គ្រាជស្ដាប់នេនទុំហើយក៏មានពុទ្ធដីកាថា៖
- បើ នេនទាំងពីរចង់ចេញទៅខេត្តឆ្ងាយដើម្បីលក់តោកទៅក៏ទៅចុះអាត្មា មិនថាអ្វីទេប៉ុន្តែអាត្មាសូមផ្ដាំថាបើលក់អស់ត្រូវប្រញាប់ ត្រលប់មកវិញកុំនៅអែអង់លេងសើចឡេះឡោះនិងប្រព្រឹត្តមិនគប្បីនាំគេ ត្មះដៀលដល់គ្រូ។ បន្ទាប់ការសុំអនុញ្ញាតពីលោកគ្រូបានហើយនេនទាំងពីរក៏ថ្វាយបង្គំលា លោកគ្រូហើយរូតរះរៀបចំតោកនិងស្បៀងដាក់រទេះរួចជាស្រេចរងចាំព្រឹក នឹងអាលចេញដំណើរ។
ព្រឹក ឡើងថ្ងៃរះមេឃស្រឡះនេនទាំងពីរក៏ចាប់ទឹមគោទេះចេញទៅ។ នៅតាមផ្លូវអ្នកស្រុកចេះតែនាំគ្នាទិញជារឿយៗមិនឈប់ឯការធ្វើដំណើរររវ បស់នេនទាំងពីរចេះតែបន្តទៅមុខឥតឈប់រហូតស្រុកត្បូងឃ្មុំ ខេត្តកំពង់ចាម។ នេនទាំងពីរបានទៅសម្រាកនៅក្រោមដើមឈើមួយដើមពោធិ៍មួយដើមដែលម្លប់ យ៉ាងត្រជាក់ឈ្មោះថា”ពោធិ៍ ជើងខាល។ ចំណែកអ្នកស្រុកភូមិកន្លែងនោះក៏នាំគ្នាជួយទិញតោកនេនទាំងពីរ រហូតដល់អស់ហើយក៏បានសាកសួរពីរដំណើររបស់នេនទាំងពីរផង។ បន្ទាប់ពីបានដឹងថានេនទាំងពីរធ្វើដំណើរមកពីឆ្ងាយពួកអ្នកស្រុកក៏ ឃាត់នេនទាំងពីរឱ្យស្នាក់នៅទីនោះមួយរយះសិនព្រោះឃើញថានេនទុំចេះ មើលសាស្ត្រាហើយថែមទាំងចេះស្មូតទៀតផង។ ពាក្យសំដីដ៏ពីរោះផ្អែមល្ហែមព្រមទាំងការលេបខាយរបស់នេនទុំ បានធ្វើឱ្យមនុស្សចាស់ក្មេងប្រុសស្រីនៅភូមិនោះផ្អើលជ្រួលជ្រើមមករក មើលយ៉ាងពពាក់ពពួនមានខ្លះដល់ថ្នាក់គិតថា”បើសិនជានេនទុំមិនមែនជា សង្ឃទេគេនឹងតាមយកឱ្យបាន”ក្នុង ថ្ងៃនោះដែរនាងនោបានដើរកាត់ទីនេះ បម្រុងទៅដងទឹកជួនជាឃើញគេរោមជុំឮក៏ឈៀងចូលមើលហើយក៏ឮវាចាដ៏ ពីរោះរបស់នេនទុំ។ នាងនោស្ដាប់បានហើយក៏ប្រញាប់ទៅដងទឹកទៅផ្ទះនឹកថា”ទៅដល់ ផ្ទះនឹង ប្រាប់ទាវឱ្យបានដឹងព្រោះទាវនៅក្នុងម្លប់ពិតជាអផ្សុកណាស់បើ ស្ដាប់នេនអង្គនេះស្មូត្រធម៌បទប្រហែលជាលែងអផ្សុកហើយ។ ទៅដល់ផ្ទះនាងនោក៏រៀបរាប់ប្រាប់ទាវតាមដំណើររឿងដែលបានឃើញ។
ដោយហេតុតែ ជាកម្មពៀរវេរាត្រូវមកដល់បានបណ្ដាលឱ្យទាវនឹកចង់ស្ដាប់សំឡេងធម៌ បទរបស់នេនទុំរហូតដល់ដាច់ចិត្តហ៊ានសំពះសុំម្ដាយ!
- អ្នក ម៉ែអើយ!កូននៅក្នុងម្លប់រាល់ថ្ងៃពិតជាអផ្សុកណាស់ម្យ៉ាងផ្ទះយើងនៅ ឆ្ងាយវត្តមិនដែលបានស្ដាប់លោកសូត្រធម៌ឬស្មូត្រអ្វីទេឥឡូវឮថាមាន នេនស្នាក់នៅផ្ទះគេខាងនោះចេះស្មូត្របានពីរោះណាស់សូមអ្នកម៉ែទៅ និមន្តលោកមកស្មូត្រនៅផ្ទះយើងឱ្យកូនបានស្ដាប់ម្ដងផង។
ម្ដាយ ទាវកាលបើឮកូនសុំដូច្នេះហេតុតែស្រលាញ់កូនក៏ងើបក្រេះពីគ្រែទាញ បានក្រមាបង់កដើររលះរលាំងចេញទៅ។ ទៅដល់ក៏ក្រាបសំពះនេនហើយនិយាយថា៖
- ខ្ញុំព្រះករុណាសូមនិមន្តព្រះតេជគុណទៅឆាន់ស្លាបានម្ដង។
នេន ទុំស្ដាប់ហើយក៏ឆ្លើយវិញថា៖ សូមញោមទៅរៀបចំមុនចុះចាំអាត្មាទៅតាមក្រោយ។ ម្ដាយទាវកាលបើនិមន្តព្រះសង្ឃរួចហើយក៏ប្រញាប់ថ្វាយបង្គំលាមកផ្ទះ វិញដើម្បីរៀបចំកន្ទេលខ្នើយនិងផាហ៊ុមថ្មីៗសំរាប់លោកគង់។ ចំណែកនេនទុំបានពិគ្រោះនិងនេនពេជ្រថា៖
-នេន ពេជ្រអើយឥឡូវអ្នកស្រុកមកនិមន្តទៅឆាន់ស្លាអាត្មាទទួលពាក្យគេ ហើយតែបើយើងទៅទាំងអស់គ្នាខ្លាចក្រែងគោដាច់ស៊ីស្រូវគេ ពិបាកសងគេនឹងគ្មានប្រាក់ត្រលប់ទៅវិញ។ នេនពេជ្រឮនេនទុំនិយាយដូច្នេះក៏គេចឆ្លើយវិញថា៖
-បើ ដូច្នេះនេននិមន្តទៅម្នាក់ឯងចុះអាត្មានៅចាំមើលគោប៉ុន្តែសូមឆាប់ ត្រលប់មកវិញកុំនៅអែរអង់ត្រូវចាំពាក្យបុរាណថា៖”ដើរ មានបួនខ្លួន ជាសង្ឃទើបបានត្រូវត្រង់ឥតមានមោះបើទៅចង់ក្ដីបាសកសោះកេរកោះ ថ្លោះធ្លោយឱ្យមានប្រាំ។ នេនទុំស្ដាប់នេនពេជ្រហើយហាក់មានពីភាល់ក្នុងចិត្តគិតថា៖
-“ហេតុម្ដេច ពេលនេះនេនពេជ្រលើកយកពាក្យទំនៀមមកនិយាយជាមួយយើង ដូច្នេះ?”បន្ទាប់ពីបានគិតគូរគ្នាស្រេចហើយនេនទុំក៏បានធ្វើដំណើរ ទៅផ្ទះម្ដាយទាវភ្លាម។
គ្រាន់តែ ក្រឡេកឃើញនេនទុំនិមន្តមកផ្ទះភ្លាមម្ដាយទាវក៏ប្រញាប់ចុះពីលើផ្ទះ មកក្រាបសំពះនេនទុំដោយនិយាយថា៖ខ្ញុំព្រះករុណាសូមនិមន្តព្រះតេជគុណ ស្រង់ទឹកឱ្យត្រជាក់ខ្លួនសិន។ លុះនេនទុំស្រង់ទឹករូចហើយម្ដាយទាវក៏និមន្តឡើងគង់លើផ្ទះហើយយក ស្លាម្លូដែលបានរៀបចំទុកមកប្រគេននេនព្រមទាំងនិយាយថា៖
-ខ្ញុំព្រះករុណា សូមនិមន្តព្រះតេជគុណមើលសាស្ត្រាឬស្មូត្រជបទអ្វីក៏បានដើម្បីឱ្យ ខ្ញុំព្រះករុណាព្រមទាំងញាតិមិត្តបងប្អូនទាំងអស់ស្ដាប់ម្ដងផង។ នេនទុំស្ដាប់ម្ដាយទាវផងភ្នែកសម្លឹងទៅមាត់ទ្វារផងស្រាប់តែភ្ញាក់ ព្រឺត។
នាង ទាវកាលបើដឹងថានេនទុំសម្លឹងមកចំនាងដូច្នេះនាងក៏ម្នីម្នាស្ទុះ ចូលទៅក្នុងវិញ។ នាងដើររេរាចុះឡើងៗចិត្តមួយចង់ចេញមកក្រៅចិត្តមួយខ្លាចក្រែង ព្រោះគ្មាននរណាហៅ។ បន្តិចក្រោយមកនាងក៏ដាច់ចិត្តយកកន្សែងពានាចេញមកក្រៅ។ នេនទុំទ្រឹងសម្លឹងបន្តិចព្រឺព្រួចចុកអួលក្នុងឱរ៉ាក្នុងចិត្ត គិតថា៖
-ឱ្យ រូបហ្នឹងហើយឬជាទាវនាងពិតជាស្អាតដូចពាក្យគេនិយាយមែន។ បន្ទាប់ពីស្លុងអារម្មណ៍បន្តិចមកនេនទុំក៏ចាប់ផ្ដើមសូតសូត្រនមោត ស្សបីចប់រួចក៏ស្មូត្ររឿងព្រះវេស្សន្ដរក័ណ្ឌមទ្រីចូលទៅក្នុង ព្រៃរកបេះផ្លែឈើ។ សំឡេងស្មូត្ររបស់នេនទុំបានធ្វើឱ្យញាតិមិត្តបងប្អូនស្លុងអារម្មណ៍ មិនហ៊ានងាកឬងើបចេញទៅណាឡើយខ្លះរហូតដល់សុំនេនទុំធ្វើជាកូនធម៌ ទៀតផង។ បន្ទាប់ពីបានស្ដាប់ស្មួត្រហើយនាងទាវបានរៀបចំម្លូរស្លាបារី ផាហ៊ុមព្រែកម្ញីនិងដន្លាប់សំរាប់ប្រគេននេន។ រៀបចំស្រេចនាងក៏ចាប់លើកផ្គងប៉ងប្រាថា្នថា៖
-សូម មសូមមេត្តាព្រះអង្គជួយសម្រេចបំណងប្រាថា្នទូលបង្គំកុំបីឃ្លាតទៅ ជាតិនេះឬជាតិណាក្ដីសូមឱ្យបានជួបរួមកាយ។ ប្រាថ្នាហើយទាវក៏ដើរទៅជិតនោះរួចនិយាយថា៖
-បងនោសូមជួយប្រគេនស្លាបារីនឹងផាហ៊ុមដល់នេនផងដើម្បីឱ្យជាតិក្រោយទៅកុំឱ្យខ្ញុំស្គាល់ក្រឱ្យស្គាល់តែមាន។
នេន ទុំបានទទួលគ្រឿងប្រដាប់នោប្រគេនហើយក៏ប្រញាប់ស្រាយយកស្លាឆាន់ រួចហើយក៏សូត្រសែតមន្តសារិកាលិនថោងរួចស្រេចកាលណាប្រញាប់សូត្រ បញ្ចប់សាច់រឿង។ ពេលស្មូត្រចប់សាច់រឿងសព្វគ្រប់ហើយនេនទុំក៏ម្នីម្នាលាបាសកទីនោះ ត្រលប់មកវិញដោយសំអាងថាទុកនេនពេជ្រឱ្យនៅថែគោម្នាក់ឯងខ្លាចចិត្ត នេនពេជ្រ។ គ្រាន់តែមកដល់ភ្លាមនេនទុំក៏រៀបរាប់រឿងរ៉ាវប្រាប់នេនពេជ្រហើយបាន អួតសរសើរពីសម្រស់របស់នាងទាវប្រាប់នេនពេជ្រថា៖
-នេន ពេជ្រប្អូនអើយ!នាងទាវពិតជាស្អាតរកស្រីប្រៀបប្រដូចមិនបានទេបង គិតចង់ពឹងគេឱ្យសួរនាងសាកមើលហើយនឹងបានជាវអ្វីបញ្ចាំចិត្តនាង ខ្លះគ្រាន់ជាទីសំអាងទៅថ្ងៃក្រោយ។ ឥឡូវនេះតោកយើងលក់ដាច់អស់ហើយយើងរៀបចំច្រកស្រូវបញ្ចូលការុងទៅ ស្អែកនឹងចេញដំណើរទៅវត្តវិញ។ ព្រឹកឡើងពេលថ្ងៃរះនេនទាំងពីរនាំគ្នាលាញាតិមិត្តក្បែរនោះហើយ បររទេះត្រលប់ទៅវិញ។ តាមផ្លូវនេនទុំអង្គុយស្រងេះស្រងោចនឹកឃើញដល់ទាវ ទុំលើកផាហ៊ុមដែលទាវអប់ផ្កាមកថើបហើយពោលរអូរនឹកមិនឈប់។ នេនពេជ្រឃើញដូចនោះក៏និយាយថា៖
-កុំ កើតទុក្ខពេកថ្វីចាំទៅដល់វត្តបានយូរថ្ងៃបន្តិចចាំសុំលោកគ្រូ សង្គ្រាជលាសឹកទៅ។ នេនទុំនិងនេនពេជ្រខំប្រឹងបររទេះមិនហ៊ានឈប់សម្រាករហូតដល់ពេលយប់ ទើបទៅដល់វត្តនេនជាច្រើនបានឃើញហើយក៏នាំគ្នាមកសួរសាកដំណើរតាមផ្លូវ និងការលក់ដូរ។ បន្ទាប់ពីរៀបចំរបស់របរទុកដាក់រួចហើយនេនទុំនិងនេនពេជ្រក៏ឡើងទៅ ក្រាបបង្គំលោកគ្រូសង្គ្រាជ។ ទទួលពេលនោះលោកគ្រូសង្គ្រាជតើនឡើងល្មមឃើញនេនទាំងពីរត្រលប់មកវិញ លោកគ្រូក៏លុបមុខហើយក៏សួរនាំពីដំណើរដែលនេនទាំងពីរទៅលក់ដូរតោក។ នេនទាំងពីរបានរៀបរាប់ប្រាប់លោកគ្រូពីដើមរហូតដល់ចប់ហើយក៏ក្រាប សំពះលាលោកគ្រូទៅសម្រាកវិញ។ ដល់កុដិនេនទុំប្រះខ្លួនសម្រាកក៏ចាប់នឹកឃើញដល់ផាហ៊ុមដែលទាវ ប្រគេននេនចាប់លើកផាហ៊ុមមកដណ្ដប់ហើយនិយាយរអ៊ូរម្នាក់ឯងថា៖
វគ្គទី១
-ឱ ផាហ៊ុមអប់ដោយក្លិនផ្កាក្រអូបឈ្ងុយឈ្ងប់ដែលទាវប្រគេនមកបងបង សែនស្រណោះ ដល់ប្អូនណាស់ម្ដាយប្អូនបាននិមន្តបងទៅស្មូត្រប្អូនប្រគេនម្លូ ស្លាដន្លាប់និងផាហ៊ុមសុំប្រាថ្នាជួបបងកុំបីឃ្លាតបងដឹងថាវេលា នេះប្អូនបាននោអ្នកជួយរំសាយទុក្ខប្អូន។
-ផុត រដូវមួយចូលរដូវមួយពេលវាលាចេះតែកន្លងទៅមុខជាលំដាប់ពេលនេះរដូវ បុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌក៏ចូលមកដល់។ ជារៀងរាល់ថ្ងៃនេនទុំតែងសង្កេតឃើញគូស្រករក្មេងៗគេបណ្ដើរគ្នាមកវត្ត ត្រសងធ្វើឱ្យនេនទុំរឹតតែនឹកស្រណោះដល់ទាវខ្លាំងឡើង។ ដល់ផុតរដូវបុណ្យភ្ជុំនេនទុំក៏ពិគ្រោះនិងនេនពេជ្រថា៖
- នេនពេជ្រប្អូនអើយពេលនេះបងទ្រាំលែងបានហើយក្នុងទ្រូងបងពីមួយថ្ងៃ ទៅមួយថ្ងៃកាន់តែចុកណែនឡើងៗគ្មានពេលណាបានធូរស្បើយបន្តិចឡើយ។ នេនពេជ្រស្ដាប់ហើយក៏ឆ្លើយវិញថា៖
-បើដូច្នោះ យើងនាំគ្នាទៅសុំលាលោកគ្រូសឹកពេលនេះតែម្ដងទៅ។ បន្ទាប់ពីស្រុះស្រួលគ្នាហើយនេនទាំងពីរៀបចំទៀនធូបបារីស្លាម្លូ ឡើងទៅក្រាបបង្គំលោកគ្រូ…លោកគ្រូសង្គ្រាជឃើញហើយមានពុទ្ធដីកាសួរថា៖
-នេនទាំងពីរមានការអ្វីដែរថ្ងៃនេះឡើងមកជួបអាត្មា។ នេនទុំឮលោកគ្រូមានពុទ្ធដីកាដូច្នោះក៏ក្រាបសំពះហើយនិយាយថា៖
-ខ្ញុំព្រះករុណា ទាំងពីរមកនេះគឺសុំលោកគ្រូសឹកព្រោះថាញោមស្រីខ្ញុំករុណាមានជំងឺ បានជាជ្រុលបន់នៅស្រែថាបើបានជាហើយឱ្យខ្ញុំករុណាលាសឹកទៅរស់នៅ ជុំគ្នានឹងបានសុខដល់ចាស់។ លោកគ្រូសង្គ្រាជបានឮនេនទុំនិយាយដូច្នោះក៏ចាប់ទាញក្ដារឆ្នួនមកវាយ លេខគន់គូរមើលរួចហើយក៏ឆ្លើយវិញថា៖
-ប៉ៃ អាកន្ទ្រមកុហកគ្រូទេតាមពិតទៅមានស្រីចោមរោមស្រលាញ់នៅមិនបានក៏ មកសុំលាគ្រូសឹក។ អាត្មាវាយលេខហើយឃើញថាពេលនេះមិនទាន់អាចទាន់សឹកបានទេបើតែជំនះ សឹកនឹងនាំវេទនាដល់ខ្លួន។ ប៉ុន្តែបើតាមជើងលេខនេនពេជ្រអាចសឹកបាននៅខែបុស្សចំណែកនេនទុំ ត្រូវចាំរហូតដល់ខែពិសាខទើបអាចសឹកបានសឹកហើយនឹងបានជាធំទៀតផង។
ក្រោយពីបានស្ដាប់លោកគ្រូសង្គ្រាជមានពុទ្ធដីកាហើយនេនទុំនិងនេនពេជ្រក៏ក្រាបលាសំពះលាត្រលប់មកកុដិវិញ។
នេន ទុំពេលនេះអារម្មណ៍វិលវល់ពេកក្រៃចិត្តមួយព្រួយខ្លាចទាវបានទៅគេ ចិត្តមួយទៀតព្រួយលោកគ្រូមិនទាន់ឱ្យសឹកគិតយួរៗទៅថបឡើងៗក៏ និយាយប្រាប់នេនពេជ្រថា៖
-នេន ពេជ្រអើយមើលទៅបងមិនអាចទ្រាំចាំដល់ថ្ងៃនោះបានទេមើលទៅថ្ងៃសីល ក្រោយនេះបងនឹងលាសឹកហើយទោះបីលោកគ្រូជេរយ៉ាងណាក៏ដោយចុះ។
-មិន បានទេ!បងធ្វើយ៉ាងនេះខុសធ្ងន់ណាស់…(នេន ពេជ្រឆ្លើយកាត់)បងនឹងអាច កើតក្ដីវេទនាទៅថ្ងៃមុខ។ រយះពេលរង់ចាំតែប៉ុន្មានខែប៉ុណ្ណោះមិនយួរទេធ្មេចបើកៗគង់នឹងដល់។ បានស្ដាប់នេនពេជ្រនិយាយហើយរឹងរឹតតែធ្វើឱ្យនេនទុំកើតទុក្ខថែម មួយកម្រិតទៀតរហូតដល់ក្រាបយំសូម្បីតែចង្ហាន់ដែលធ្លាប់ឆាន់ឆ្ងាញ់ ប្រែទៅជាគ្មានរសជាតិអ្វីទាំងអស់ក្នុងមួយថ្ងៃៗនេនឆាន់បានតែពីបី ម៉ាត់ប៉ុណ្ណោះ។
អានតវគ្គទី ២
Continue Reading...
 
ឡើងទៅខាងលើទំព័រ ចុះទៅខាងក្រោមទំព័រ